Log in
updated 3:38 PM UTC, Jul 22, 2019
Ροή ειδήσεων :

Xanthinet.gr - Προβολή άρθρων κατά ημερομηνία: Ιούνιος 2017

Συνέντευξη του Νίκου Τόσκα στο ραδιοφωνικό σταθμό Real FM

Ο Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη Νίκος Τόσκας παραχώρησε σήμερα, Δευτέρα 12 Ιουνίου 2017, συνέντευξη στο δημοσιογράφο Νίκο Στραβελάκη κατά τη διάρκεια εκπομπής στο ραδιοφωνικό σταθμό “Real FM”.

Ακολουθεί το απομαγνητοφωνημένο κείμενο της συνέντευξης:

Δημοσιογράφος: Και πάμε να καλημερίσουμε τον Υπουργό Προστασίας του Πολίτη, τον κύριο Νίκο Τόσκα. Κύριε Υπουργέ, καλημέρα σας. 

Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Καλημέρα κύριε Στραβελάκη, καλημέρα στους ακροατές.

Δημοσιογράφος: Θέλω να συζητήσουμε για αυτό το τραγικό περιστατικό στο Μενίδι, για την κατάσταση που επικρατεί στην περιοχή, που το είπα και πριν, είναι μια κατάσταση όχι σημερινή, αλλά πολλών δεκαετιών και να ρωτήσω αν μπορεί η Αστυνομία να αντιμετωπίσει αυτήν την κατάσταση, που προφανώς δεν είναι μόνο δικό της θέμα. Θέμα δικό της είναι το αποτέλεσμα μιας κατάστασης για την οποία ευθύνονται πάρα πολλοί. Θέλω όμως να ξεκινήσουμε από την επικαιρότητα, Υπουργέ. Και να ρωτήσω αν υπάρχουν νεότερα από τις έρευνες της Αστυνομίας για τον εντοπισμό του δράστη. 

Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Κύριε Στραβελάκη, τραγικό το περιστατικό και τα συλλυπητήρια όλων μας στους τραγικούς γονείς. Το θέμα είναι όμως να πάμε λίγο παραπέρα και να δούμε τις αιτίες που προκαλούν αυτά τα φαινόμενα και τι μπορεί να γίνει από δω και πέρα. Τις αιτίες λίγο πολύ τις ξέρουμε όλοι.

Δημοσιογράφος: Πριν πάμε στις αιτίες Υπουργέ, θέλω να μου πείτε αν υπάρχουν νεότερα από τις αστυνομικές επιχειρήσεις για τον εντοπισμό του ανθρώπου που πυροβολούσε με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του από αδέσποτη σφαίρα ο 11χρονος μαθητής, ο Μάριος. 

Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Έχουμε κάποιες ενδείξεις. Καταρχάς ξέρουμε ότι ο πυροβολισμός, η βολίδα αυτή προήλθε από κάποιο πιστόλι, 9 χιλιοστών από ό,τι φαίνεται, και επομένως από πυροβολισμό στον αέρα προφανώς. Και ψάχνουμε από εκεί και πέρα να δούμε από ποιον, ποιος πυροβόλησε. Η έρευνα συνεχίζεται. Είναι σε εξέλιξη κάποια πράγματα. Δε θα θελα να μπω σε λεπτομέρειες. 

Δημοσιογράφος: Δεν έχει ταυτοποιηθεί πάντως το όπλο ακόμα. Απ’ ό,τι ξέρω έχει βρεθεί ένας 23χρονος που λέει ότι  πυροβολούσε με καραμπίνα. 

Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Δεν έχει βρεθεί το όπλο, όχι. Δεν είναι καραμπίνα, είναι πιστόλι. Απ’  ό,τι φαίνεται. Απ’ ό,τι μου λένε οι αστυνομικοί τουλάχιστον. 

Δημοσιογράφος: Το δεύτερο θέμα της επικαιρότητας, το οποίο θέλω να σχολιάσετε, πριν πάμε στην πραγματική ουσία του θέματος, είναι οι αντιδράσεις των κατοίκων και επειδή είδα ότι και χθες είχαμε σοβαρά επεισόδια και μολότοφ κατά κατοικιών Ρομά θέλω να σας ρωτήσω αν φοβάστε ότι έχει ξεκινήσει ένας κύκλος βίας στην περιοχή εξίσου επικίνδυνος με την ανομία που επικρατεί και αν φοβάστε ότι τα κρούσματα αυτοδικίας μπορεί αν προκαλέσουν και άλλα θύματα και άλλα ανθρώπινα θύματα. 

Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Κύριε Στραβελάκη, ευτυχώς οι ψύχραιμοι άνθρωποι στην περιοχή είναι περισσότεροι από αυτούς που σκέφτονται εν θερμώ. Κάποιοι προσπάθησαν να δημιουργήσουν επεισόδια φεύγοντας από το γήπεδο του Αχαρναϊκού, μεταξύ αυτών ήταν και κάποιοι απ’ ό,τι με πληροφορούν που δεν είναι κάτοικοι της περιοχής και από εκεί και πέρα πιστεύω ότι θα εκτονωθεί η κατάσταση. ‘Ομως η Αστυνομία βρίσκεται σε επιφυλακή στην περιοχή, ακριβώς για να αποφευχθούν και αντιδικίες και περιστατικά άλλα που δε θέλουμε. Πιστεύω θα ηρεμήσει η κατάσταση. Από τους Ρομά έχουν απομακρυνθεί κάποιοι γιατί φοβούνται, από την περιοχή, όμως πιστεύω ότι θα ηρεμήσει η κατάσταση. Οι έλεγχοι έχουν αυξηθεί στην περιοχή… 

Δημοσιογράφος: Πάμε τώρα και στους ελέγχους επειδή κάθε φορά που συμβαίνει κάτι γίνονται έλεγχοι στην περιοχή και μετά το ξεχνάμε ως το επόμενο περιστατικό. Αυτή τη φορά χάθηκε μια ζωή. Και θέλω να ρωτήσω κύριε Υπουργέ αν έχουν βάση οι καταγγελίες κατοίκων ότι η Αστυνομία είναι θεατής. Ότι καλούν τους Αστυνομικούς και δε βγαίνουν ή ότι πολλοί από τους Αστυνομικούς που είναι στα Τμήματα ζητούν μετάθεση και παίρνουν μετάθεση σε άλλα Τμήματα με αποτέλεσμα όχι μόνο να μην ενισχύεται αλλά και να αποδυναμώνεται η αστυνομική παρουσία στην περιοχή. 

Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Κάποιοι μπερδεύουν το παρελθόν με το παρόν, τις παλιές ιστορίες που ακούν. Εγώ έχω απαγορεύσει κάθε μετάθεση Αστυνομικού, εκτός αν υπάρχει πάρα πολύ σοβαρός λόγος, από την περιοχή. Ίσα - ίσα προσπαθούμε να ενισχύσουμε με κόσμο που αποσύρουμε από αλλού την περιοχή με πολλές δυσκολίες και παρόλα αυτά έχουμε ενισχύσει, όχι θεαματικά, αλλά έχουμε ενισχύσει την αστυνομική παρουσία. Το θέμα της παραβατικότητας… 

Δημοσιογράφος: Πάντως εδώ σας διαψεύδει, συγγνώμη Υπουργέ, γιατί θέλω να μείνουμε σ’ αυτό, ο Γιώργος Σταματάκης, Πρόεδρος της Ένωσης Αστυνομικών Δυτικής Αττικής, λέει ότι τα Τμήματα Ασφαλείας υπολειτουργούν. Στη Δυτική Αττική υπηρετεί ο μισός πληθυσμός από τον προβλεπόμενο, οι περιπολίες τείνουν να γίνουν, αστυνομικός το λέει αυτό, είδος προς εξαφάνιση…

Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Καλά δε σημαίνει ότι είναι έγκυρες οι πληροφορίες που λέει ο κάθε συνδικαλιστής.

Δημοσιογράφος: Όχι, όχι γι’ αυτό και σας ρωτώ. Διαρκώς φεύγουν Αστυνομικοί από δω για να πάνε σε κάποιο γραφείο στη ΓΑΔΑ, στο Αρχηγείο ή στην φύλαξη επωνύμων. Το λέει ο κύριοε Σταματάκης. 

Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Να έρθει ο κύριος Σταματάκης, που δεν ξέρω πόσοι τον ξέρουν, να μου φέρει αυτά τα στοιχεία. Κοιτάξτε να δείτε: Το θέμα είναι να μιλήσουμε σοβαρά όταν αντιμετωπίζουμε κάποιο πρόβλημα. Αυτή τη στιγμή βγαίνουν κάποιοι άνθρωποι κάνουν αντιπολίτευση στον Δήμαρχο Αχαρνών, βγαίνουν κάποιοι συνδικαλιστές οι οποίοι τελείως αναρμόδια, δεν είναι δική τους δουλειά, βγαίνουν και κάνουν προτάσεις για επιχειρησιακά θέματα. Η δουλειά των συνδικαλιστών είναι να ασχολούνται με συνδικαλιστικά θέματα και με τίποτα παραπέρα. Η πραγματικότητα είναι ότι… 

Δημοσιογράφος: Ε, καλά Υπουργέ, εκπροσωπούν αστυνομικούς που λένε ότι παίζουν τη ζωή τους κορώνα γράμματα, γιατί δεν υπάρχει το πλαίσιο για να λειτουργήσουν και να αντιμετωπίσουν την εγκληματικότητα.  

Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Φυσικά οι περισσότεροι αστυνομικοί ήθελαν να φύγουν από αυτή την περιοχή και ήταν πάρα πολύ δύσκολο, τα καθήκοντα τα οποία εκτελούν. Όμως, παρόλα αυτά, παρά τις δυσκολίες, οι άνθρωποι κάνουν ό,τι μπορούν σε πάρα πολύ δύσκολες συνθήκες γιατί δεν αντιμετωπίζεται μόνο με αστυνομικές λύσεις το τεράστιο πρόβλημα της Δυτικής Αττικής, όπου οι Ρομά, τα παιδιά των Ρομά έχουν πάψει να πηγαίνουν σχολείο εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Και αντί να πηγαίνουν σχολείο κάνουν άλλες «εκπαιδεύσεις», εντός πολλών εισαγωγικών. Είναι τεράστιο το πρόβλημα, όταν εδώ και δυο χρόνια όλοι μου έθεταν το θέμα των Εξαρχείων έλεγα ότι το πραγματικό άβατο είναι στη Δυτική Αττική. Εκεί, εδώ και πάρα πολύ καιρό, έχει αρχίσει και μπαίνει η Αστυνομία…

Δημοσιογράφος: Είναι άβατο κύριε Υπουργέ η Δυτική Αττική; Ήταν. Παραμένει άβατο; 

Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Είναι πολύ προβληματική περιοχή, η πιο προβληματική περιοχή που έχουμε στην Ελλάδα από πλευράς εγκληματικότητας και παραβατικότητας, κύρια λόγω των ναρκωτικών και πρέπει να συνεχιστούν οι προσπάθειες. Έχουμε κινήσει  προσπάθειες, πλέον οι αστυνομικοί μπαίνουν στις περιοχές. Δεν έμπαιναν καθόλου. Έμπαιναν τα περιπολικά και έφευγαν πετροβολημένα και σπασμένα. Λοιπόν τώρα μπαίνουν τα περιπολικά, μπαίνουν οι αστυνομικοί, γίνονται πολύ μεγάλες επιχειρήσεις αλλά όποιος πει ότι εκεί έχει γίνει μια περιοχή σαν όλη την υπόλοιπη Αθήνα θα πει ψέματα.

Δημοσιογράφος: Πάντως επικριθήκατε, το είπατε ότι είναι άβατο εδώ και δεκαετίες η Δυτική Αττική, συγκεκριμένες περιοχές, επικριθήκατε και από κυβερνητικούς βουλευτές όπως ο Κώστας Χρυσόγονος, που λέει ότι δεν μπορεί  20 μήνες να είναι Υπουργός και να μας μιλάει για άβατο, να μας πει ποιο είναι το σχέδιο του; Έχει σχέδιο ο Υπουργός για αυτό το άβατο, όπως το χαρακτηρίζει, ρώτησε ο κύριος Χρυσόγονος μιλώντας στο “Real FM”.

Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Ο κύριος Χρυσόγονος είναι ένας πολύ γνωστός συνταγματολόγος. Πιστεύω ότι θα συμβάλει σημαντικά στο έργο Κυβέρνησης με τις προτάσεις του για τη Συνταγματική μεταρρύθμιση και βέβαια θα του πρότεινα να πάει και στο Δενδροπόταμο Θεσσαλονίκης που είναι και η περιοχή του και να μας κάνει προτάσεις και για αυτή την περιοχή.

Δημοσιογράφος: Επί τη ουσίας αυτό που ρωτά ο κύριος  Χρυσόγονος, υπάρχει σχέδιο για αυτό που λέτε άβατο; Είναι σωστό να το χαρακτηρίζουμε άβατο; Και ξαναλέω δεν είναι σημερινή ιστορία, είναι ιστορία 30 ετών και...

Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Και δεν λύνονται σε 24 ώρες και προτάσεις δεν θα έπρεπε να γίνονται από την κεντρική πλατεία των Βρυξελλών. Οι προτάσεις θα ήταν καλύτερα να γίνονται από τους ανθρώπους που ζουν εδώ. Έχω επισκεφτεί αρκετές φορές τη Δυτική Αττική, έχουν γίνει σοβαρές ενέργειες για μείωση της εγκληματικότητας και της παραβατικότητας αλλά όποιος νομίζει ότι σε 24ώρες ή σε ένα χρόνο, σε δύο χρόνια θα λυθεί το θέμα της Δυτικής Αττικής και ξαφνικά τα παιδιά θα πηγαίνουν σχολείο και θα υπάρξει σοβαρή ενασχόληση επαγγελματική και όχι με τα ναρκωτικά κάποιων ανθρώπων, θα πει ψέματα.

Δημοσιογράφος: Απ’ ό,τι καταλαβαίνω από αυτό που λέτε ασχολείστε συστηματικά με το θέμα, έχετε σχέδιο. Ποιο είναι το σχέδιο της πολιτείας για την αντιμετώπιση αυτού του κοινωνικού προβλήματος;

Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Έχουμε μιλήσει κατ’ επανάληψη και με άλλους Υπουργούς γιατί όπως έχω πει και όπως ξέρετε όλοι, είναι κατανοητό, δεν είναι μόνο αστυνομικής μορφής το θέμα και γίνονται ενέργειες του Υπουργείου Παιδείας και από άλλα Υπουργεία, προκειμένου να ασχοληθούν αυτοί οι άνθρωποι με άλλα πράγματα. Δεν γίνεται όμως, δεν είναι εύκολο, έχουν δοθεί και κίνητρα για τα παιδιά, να πηγαίνουν σχολείο…

Δημοσιογράφος: Το σχέδιο δεν καταλαβαίνω ποιο είναι, γιατί ένα κομμάτι του σχεδίου είναι πριν φτάσουμε για να δημιουργηθεί αυτό το άβατο που είπα, ότι δεν είναι θέμα του Υπουργείου και δεν είναι καθόλου θέμα του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη. Και η άλλη πτυχή είναι το δικό σας σχέδιο για την αντιμετώπιση του προβλήματος έτσι όπως έχει δημιουργηθεί. Εγώ δεν καταλαβαίνω ότι υπάρχει Υπουργέ σχέδιο, ούτε στο πρώτο κομμάτι ούτε στο δεύτερο απλώς η αστυνομία καλείται να βγάλει κάστανα από τη φωτιά και τις περισσότερες φορές σηκώνει τα χέρια ψηλά για να μη χαθούν ανθρώπινες ζωές.

Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Κύριε Στραβελάκη, εγώ μπορώ να μιλήσω για το σχέδιο...

Δημοσιογράφος: …μιλήστε μου για την αστυνόμευση…

Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: …για την Τάξη ακριβώς… 

Δημοσιογράφος: …αυτό που καλείστε να αντιμετωπίσετε εξαιτίας των άλλων ευθυνών.

Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: …οι άλλοι Υπουργοί ας μιλήσουν για τα δικά τους σχέδια. Αυτή τη στιγμή προσπαθούμε να βελτιώσουμε την παρουσία στην περιοχή. Σας λέω δεν έμπαιναν καν αστυνομικά αυτοκίνητα, ένα αυτό. Δεύτερον, προσπαθούμε να αυξήσουμε τους ελέγχους στην περίμετρο, στην περιφέρεια της περιοχής, τους ελέγχους για τα ναρκωτικά. Τα ναρκωτικά είναι το πρόβλημα στη περιοχή. 

Οι Ρομά έπαψαν όπως ξέρουμε όλοι, να πουλούν όπως παλιά χαλιά και καρέκλες και πλέον πουλούν ναρκωτικά -να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους- ένα μέρος των Ρομά. Υπάρχει ένα άλλο μέρος των Ρομά με τους οποίους έχω μιλήσει κατ’ επανάληψη, έχει έρθει εδώ η συνομοσπονδία των Ρομά και μιλήσαμε χωρίς να μασάμε τα λόγια μας τι μπορεί να γίνει, έχουμε πει να κάνουμε κοινές εκδηλώσεις αστυνομίας και Ρομά προκειμένου να μειωθούν οι εντάσεις. Αυτά μπορούμε να κάνουμε αλλά σας λέω θαύματα δεν γίνονται.

Δημοσιογράφος: Πάντως Υπουργέ πρακτικά, εγώ καταλαβαίνω ότι θα συνεχιστεί η ίδια κατάσταση, δεν ακούω κάτι χειροπιαστό. Για παράδειγμα θα περίμενα… Ο Μάριος έπεσε νεκρός Πέμπτη βράδυ, σήμερα έχουμε Δευτέρα. Θα περίμενα να γίνει μία κυβερνητική σύσκεψη όλων των αρμοδίων Υπουργών, να δουν αν μπορεί αυτό το πρόβλημα να αντιμετωπιστεί και πώς, γιατί είναι πολλές οι πτυχές, πώς συγκεντρώνονται εκεί, πώς αντιμετωπίζονται, αν χρειάζεται να γίνει. 

Οι κάτοικοι λένε, ότι τους έχετε υποσχεθεί, να γίνει Τμήμα στην Αυλίζα, εκεί που έπεσε νεκρός ο Μάριος. Δεν έχει γίνει. Λένε ότι έχουν κάνει συναντήσεις με όλα τα Υπουργεία όχι μόνο με εσάς, Δικαιοσύνης, Εσωτερικών, τίποτα έχουν μείνει όλα στα χαρτιά. Αυτό λένε οι κάτοικοι,  λένε ότι ειδοποιούν την αστυνομία και δεν πάει η αστυνομία. 

Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Η αστυνομική παρουσία στην περιοχή είναι μεγάλη. Το θέμα είναι να υπάρχει μεγάλη αστυνομική παρουσία και εκεί που είναι ο πυρήνας προβλημάτων. Έχουμε αρχίσει εδώ και καιρό, δεν έμπαινε περιπολικό σας ξαναλέω, τώρα μπαίνουν περιπολικά στην περιοχή, γίνονται έλεγχοι στην περιοχή, ίσα - ίσα έχουμε κατηγορηθεί ότι γίνονται υπερβολικοί έλεγχοι σε μερικές περιπτώσεις, δεν λύνεται όμως εύκολα το ζήτημα. 

Τώρα για το συγκεκριμένο Αστυνομικό Τμήμα, είναι ένα παλιό κτίριο εγκαταλελειμμένο που σώνει και καλά κάποιοι επιμένουν να γίνει Αστυνομικό Τμήμα. Υπάρχουν Αστυνομικά Τμήματα σε πολύ μικρή απόσταση από την περιοχή την συγκεκριμένη, το θέμα δεν λύνεται μόνο με υπερβολική αν θέλετε αστυνομική παρουσία. Πρέπει να το δούμε συνολικά. Από ό,τι ξέρω, θα γίνει αυτές τις μέρες σύσκεψη για να δούμε τι μέτρο μπορεί να ληφθεί γενικότερα.

Δημοσιογράφος: Αν μπορεί να ενισχυθεί λέτε και άλλο η αστυνομική παρουσία και να συντονίσει η Κυβέρνηση τις δυνάμεις της για την αντιμετώπιση του προβλήματος  αυτό μας λέτε…

Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Ακριβώς. 

Δημοσιογράφος: Ερώτηση, για να κλείσουμε το θέμα αυτό. Με το χέρι στην καρδιά, ως αρμόδιος Υπουργός, πιστεύετε ότι αυτό το άβατο, που παραδέχεστε ότι είναι άβατο, μπορεί να σπάσει και σε πόσο καιρό;

Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Μπορεί να σπάσει όχι μόνο με αστυνομικά μέτρα, με περισσότερα αστυνομικά μέτρα θα συμφωνήσω αλλά και με προσανατολισμό των νεαρών παιδιών των Ρομά στην εκπαίδευση, στην επαγγελματική ενασχόληση, τη νόμιμη επαγγελματική ενασχόληση και μόνο τότε θα δούμε στροφή των πραγμάτων. 

Τα ναρκωτικά, κάνουμε τεράστιες προσπάθειες να φύγουν από την περιοχή πλην όμως δεν είναι μόνο θέμα αυτής της περιοχής. Είδατε πριν λίγους μήνες που εξαρθρώθηκε ένα τεράστιο κύκλωμα με Ρομά απ’ όλη την Ελλάδα που συγκέντρωναν τα κλοπιμαία εδώ, στη δυτική Αττική, είδατε και άλλες επιχειρήσεις για τα ναρκωτικά στην περιοχή. Όμως το θέμα της εκπαίδευσης είναι σημαντικό, το θέμα της ενασχόλησης της επαγγελματικής είναι σημαντικό και αυτό δεν αφορά μόνο την δυτική Αττική.     

Δημοσιογράφος: Επειδή όμως αυτά που λέτε Υπουργέ είναι καλές πρωτοβουλίες που θα χρειαστούν όμως χρόνια για να αποδώσουν, η ερώτηση είναι αύριο τι θα γίνει; Για παράδειγμα ένας άλλος συνδικαλιστής αστυνομικός ο Σ. Κρικέτος είπε πάλι εδώ στο REAL FM στον Άκη Παυλόπουλο και τον Μάνο Μιφλή ότι είναι ηθικός αυτουργός η αστυνομία και πρέπει να παραιτηθεί  ο Αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. Εγώ ρωτώ λοιπόν, υπάρχουν αστυνομικοί και δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους; Ή είναι λίγοι οι αστυνομικοί και δεν φτάνουν;  

Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Οι αστυνομικοί οι οποίοι δεν κάνουν καλά την δουλειά τους έχουν τις επιπτώσεις όπως φάνηκε και στην επιχείρηση μεγάλη που είχε γίνει και συνελήφθησαν αρκετοί Ρομά και όπου δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους οι αστυνομικοί έχουν και τις επιπτώσεις. Το βλέπετε κατά καιρούς που εμπλέκονται σε κάποιες παραβάσεις ή οργανώσεις παράνομες αστυνομικοί έχουν τις επιπτώσεις. Υπάρχει δυνατότητα αυτοκάθαρσης, έχει φανεί. 

Δεν είμαστε συνηθισμένοι σε αυτοκάθαρσή πριν μερικά χρόνια. Τώρα βλέπουμε και κάποια τέτοια φαινόμενα. Πρέπει να ενταθούν οι έλεγχοι; Πρέπει, αλλά εάν θέλετε μια τελευταία κουβέντα σε ό,τι αφορά τους συνοικισμούς των Ρομά και την παραβατικότητα, το πρόβλημα υπάρχει και σε πολλούς άλλους συνοικισμούς και σε άλλες περιοχές στην Ελλάδα και θα πρέπει να ενσκήψουμε στα προβλήματα των Ρομά που δεν είναι μόνο αυτά τα οποία συζητήσαμε.

Δημοσιογράφος: Πάντως επειδή έχω πολλά μηνύματα που μου λένε δεν είναι άβατο μόνο η δυτική Αττική είναι και τα Εξάρχεια και η Νέα Δημοκρατία λέει εάν γίνει κυβέρνηση σε εικοσιτέσσερις ώρες θα τα έχει σπάσει τα άβατα αυτά.      

Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Και μετά ξυπνήσαμε. Συγνώμη αλλά τέτοια όνειρα ή τέτοιες φαντασιακές ενοράσεις είναι καλές για εντυπώσεις σαν αντιπολιτευτικός λόγος αλλά γιατί δεν το έχει κάνει η Νέα Δημοκρατία τόσα χρόνια και γιατί δεν το έκαναν οι κυβερνήσεις τόσα χρόνια που δεν ασχολούνταν καθόλου με την δυτική Αττική, την είχαν ξεχασμένη. Η δυτική αττική άρχισε να αναφέρεται επί κυβέρνησης δικής μας με τα προβλήματα, με τα προβλήματα της δυτικής Αττικής.  

Δημοσιογράφος: Τελευταίο ερώτημα κύριε Υπουργέ, πρέπει να αλλάξει το νομοθετικό καθεστώς για την αντιμετώπιση των άσκοπων πυροβολισμών; Στην Κρήτη είναι..

Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Α, τώρα θέτετε ένα τεράστιο θέμα και σας ευχαριστώ πολύ.

Δημοσιογράφος: Είναι κομμάτι της ζωής των κρητικών, πρέπει να είναι πλημμέλημα ή πρέπει να αναβαθμιστεί ως αδίκημα;

Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Με προλαβαίνετε κύριε Στραβελάκη. Εγώ απορώ σε όλους αυτούς τους γάμους, κηδείες, κοινωνικές εκδηλώσεις στην Κρήτη όπου εκεί δεν πυροβολούν με καραμπίνες -να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους, έτσι- απορώ πως δεν έχει γίνει ήδη ατύχημα. Γιατί ξέρετε σαν παλιός στρατιωτικός ξέρω ότι με όση ταχύτητα φεύγει η βολίδα από το όπλο, με άλλη τόση πέφτει μετά από τον ουρανό. Λοιπόν, απορώ πώς δεν έχει γίνει ως τώρα και εκεί κάτω.

Δημοσιογράφος: Άρα προτείνετε να αλλάξει το νομοθετικό καθεστώς; Να γίνει κακούργημα;

Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Εγώ προτείνω αυστηρότερα μέτρα σε ό,τι αφορά την παράνομη οπλοχρησία και τις μπαλωθιές και όλα αυτά.   

Δημοσιογράφος: Να κακούργημα οι μπαλωθιές; Είναι πλημμέλημα.

Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Εγώ πιστεύω, δεν είμαι νομικός, αλλά πιστεύω ότι πρέπει να ληφθούν τα αυστηρότερα μέτρα και να υπάρξει και κοινωνική κατακραυγή που χρειάζεται να υπάρξει και όχι ανοχή, γιατί βλέπουμε και σε κηδείες επωνύμων και σε γάμους επωνύμων και σε κοινωνικές εκδηλώσεις…  

Δημοσιογράφος: Μα έχουμε θρηνήσει και στην Κρήτη θύματα. 

Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Ναι, θα πρέπει να σταματήσει αυτό το κακό, τάχα μου έθιμο.

Δημοσιογράφος: Κύριε Υπουργέ σας ευχαριστώ θερμά για τη συνομιλία.

Αναπληρωτής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη: Να είστε καλά κύριε Στραβελάκη.

Τα αστυνομικά νέα της ημέρας στην ΑΜΘ

Θανατηφόρο τροχαίο

Χθες (11-6-2016) το απόγευμα, στο 14ο χλμ επαρχιακής οδού Ξάνθης - Ιάσμου, Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο, που οδηγούσε 51χρονος ημεδαπός, εξετράπη της πορείας του και ανετράπη εκτός οδοστρώματος, με αποτέλεσμα τον θανάσιμο τραυματισμό του οδηγού.

Ο 51χρονος μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Ξάνθης.

Προανάκριση για τα αίτια και τις συνθήκες του ατυχήματος διενεργεί το Τμήμα Τροχαίας Ξάνθης.

Θανατηφόρο τροχαίο

Χθες (11-6-2016) το πρωί, στο Ερατεινό Καβάλας, δίκυκλη μοτοσικλέτα, που οδηγούσε 19χρονος ημεδαπός εξετράπη της πορείας του και προσέκρουσε σε κολώνα ηλεκτροφωτισμού, με αποτέλεσμα τον θανάσιμο τραυματισμό του οδηγού.

Προανάκριση για τα αίτια και τις συνθήκες του ατυχήματος διενεργεί το Αστυνομικό Τμήμα Νέστου Καβάλας.

Συνελήφθη υπήκοος Ερυθραίας η οποία επιχείρησε να ταξιδέψει από τον Κρατικό Αερολιμένα Καβάλας στη Γερμανία με πλαστό έγγραφο

Συνελήφθη χθες (11-6-2017) το πρωί, στον Κρατικό Αερολιμένα Καβάλας «Μέγας Αλέξανδρος», από αστυνομικούς του Αστυνομικού Τμήματος Αερολιμένα Καβάλας, 26χρονη αλλοδαπή, υπήκοος Ερυθραίας, κατηγορούμενη για απόπειρα παράνομης εξόδου από τη χώρα με τη χρήση πλαστού εγγράφου.

Συγκεκριμένα, η 26χρονη μετέβη στον Κρατικό Αερολιμένα Καβάλας, προκειμένου να πραγματοποιήσει έξοδο από τη χώρα με προορισμό τη Γερμανία. Κατά τη διάρκεια του ελέγχου, κατείχε και επέδειξε στους αστυνομικούς ένα (1) πλαστό διαβατήριο, των αρχών της Ερυθραίας, στο οποίο ήταν επικολλημένη μία (1) πλαστή άδεια διαμονής των γερμανικών αρχών.

Κατασχέθηκαν τα παραπάνω πλαστά έγγραφα.

Η συλληφθείσα οδηγήθηκε στην κα Εισαγγελέα Πρωτοδικών Καβάλας, ενώ την προανάκριση ενήργησε το Αστυνομικό Τμήμα Αερολιμένα Καβάλας.

Εορτασμός της «Ημέρας Τιμής των Αποστράτων της Ελληνικής Αστυνομίας»

H εορτή των Αγίων Πάντων έχει καθιερωθεί από την Ελληνική Αστυνομία ως «Ημέρα τιμής των αποστράτων της Ελληνικής Αστυνομίας», για την επιβράβευσή τους και την αναγνώριση της προσφοράς τους στο Σώμα της Ελληνικής Αστυνομίας και γενικότερα στο κοινωνικό σύνολο κατά τη διάρκεια της θητείας τους.

Στο πλαίσιο του εορτασμού της ημέρας, χθες (11-6-2017) το πρωί, στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Κομοτηνή, τελέστηκε δέηση υπέρ των αποστράτων αστυνομικών και αναγνώστηκε η Ημερήσια Διαταγή του Αρχηγού της Ελληνικής Αστυνομίας, Αντιστρατήγου κ. Κωνσταντίνου Τσουβάλα.

Παρόμοιες εκδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν στις έδρες και των υπολοίπων Διευθύνσεων Αστυνομίας της Ανατολικής Μακεδονίας και της Θράκης (Δ.Α. Ορεστιάδας, Δ.Α. Αλεξανδρούπολης, Δ.Α. Ξάνθης, Δ.Α. Καβάλας και Δ.Α. Δράμας).

Συγκεκριμένα:

• Στην Ορεστιάδα, στον Ιερό Ναό Αγίων Θεοδώρων

• Στην Αλεξανδρούπολη, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Νικολάου

• Στην Ξάνθη, στον Ιερό Ναό της του Θεού Σοφίας

• Στην Καβάλα, στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Αγίου Αποστόλου Παύλου

• Στη Δράμα, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Εισοδίων της Θεοτόκου

Στις εκδηλώσεις παρέστησαν Θρησκευτικές, Πολιτικές, Δικαστικές και Στρατιωτικές Αρχές των Περιφερειακών Ενοτήτων, εκπρόσωποι των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας, εκπρόσωποι των συνδικαλιστικών ενώσεων του προσωπικού της Ελληνικής Αστυνομίας, των Μ.Μ.Ε., καθώς και πλήθος αποστράτων και εν ενεργεία Αστυνομικών.

Συνελήφθη 17χρονος υπήκοος Αλγερίας, ο οποίος προωθούσε στο εσωτερικό της χώρας 12 μη νόμιμους μετανάστες

Συνελήφθη στις 10-6-2017 το πρωί, στην Εθνική Οδό Αρδανίου – Ορμενίου, από αστυνομικούς του Τμήματος Συνοριακής Φύλαξης Σουφλίου της Διεύθυνσης Αστυνομίας Αλεξανδρούπολης, 17χρονος αλλοδαπός, υπήκοος Αλγερίας, ο οποίος προωθούσε, παράνομα, στο εσωτερικό της χώρας, δώδεκα (12) μη νόμιμους μετανάστες, υπηκόους Συρίας.

Ειδικότερα, οι αστυνομικοί συνέλαβαν τον δράστη, διότι τον εντόπισαν να οδηγεί Ι.Χ.Φ. αυτοκίνητο, με ρουμάνικες πινακίδες κυκλοφορίας και να μεταφέρει με αυτό, παράνομα, στην ενδοχώρα, δώδεκα (12) μη νόμιμους μετανάστες.

Κατασχέθηκαν το παραπάνω όχημα και 2 κινητά τηλέφωνα.

Ο συλληφθείς οδηγήθηκε στην κα Εισαγγελέα Πρωτοδικών Αλεξανδρούπολης, ενώ την προανάκριση ενήργησε το Τμήμα Συνοριακής Φύλαξης Σουφλίου Αλεξανδρούπολης

Πέπη Κελτσίδου Η γλώσσα και η παράδοση των Πομάκων της Θράκης

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το γεγονός πως έχουμε στα χέρια μας ποίηση μεταφρασμένη στα πομακικά, μια γλώσσα που όσοι καταγόμαστε από την Ξάνθη ή την Κομοτηνή, ασφαλώς την γνωρίζουμε, γιατί την ακούμε, αλλά κάποια χρόνια πριν δεν θα μας περνούσε από το μυαλό πως ένας Πομάκος ποιητής θα μετέφραζε στην γλώσσα του κάτι πέραν από εκλογικές οδηγίες και ιατρικές εντολές.

Οι Πομάκοι μιλούν μια διάλεκτο σλαβική, η οποία περιλαμβάνει ελληνικά και τούρκικα στοιχεία. Η διάλεκτος αυτή περιλαμβάνει ιδιώματα. Το κάθε χωριό μιλάει διαφορετικό ιδίωμα, κάποιες φορές τόσο διαφορετικό, που  οι κάτοικοι του ενός χωριού σχολιάζουν τον τρόπο ομιλίας στα άλλα χωριά, αναφέροντας σε πολλές περιπτώσεις τις διαφορετικές λέξεις που αποδίδουν την ίδια έννοια και καμιά φορά μπορεί ακόμη και να δυσκολευτούν να καταλάβουν τι λέει ο συνομιλητής τους.  Η πομακική είναι προφορική γλώσσα, και από πολύ κόσμο υποτιμάται, λόγω της αντίληψης που υπάρχει σε όλους μας ότι η γραπτή γλώσσα είναι ανώτερη. Οι  γλωσσολόγοι όμως θεωρούν την  γραπτή γλώσσα δευτερογενή και τρόπον τινά βοηθητική της προφορικής, στην οποία μάλιστα προδίδουν κάθε είδους προτεραιότητα, φυλογενετική, οντογενετική, δομική, γνωστική-μαθησιακή. Η αντίληψη αυτή όμως δεν είναι ο μόνος εχθρός της πομακικής, η οποία έχει πραγματικά πολλούς. Πρώτα από όλα απειλείται  από κάποια από τα δικαιώματά που έχουν οι Πομάκοι ως μειονοτική κοινωνία και πιο συγκεκριμένα από τα εκπαιδευτικά πρωτόκολλα που έχουν συναφθεί από την Ελλάδα και την Τουρκία και αφορούν τα δικαιώματα των μειονοτήτων, στις δυο χώρες.

Το καθεστώς που διέπει στην Ελλάδα, την εκπαίδευση των μουσουλμανοπαίδων καθορίστηκε καταρχήν από το άρθρο 41 της συνθήκης της Λωζάνης, από μια μορφωτική συμφωνία μεταξύ του Βασιλείου της Ελλάδας και της Τουρκικής Δημοκρατίας, στις 20 Απριλίου του 1951, από ένα Ελληνοτουρκικό μορφωτικό πρωτόκολλο στις 20 Δεκεμβρίου του 1968και μια Ελληνοτουρκική Συμφωνία για την Πολιτιστική Συνεργασία, στις 4 Φεβρουαρίου του 2000.

Μελετώντας κυρίως, το πρωτόκολλο του 1968, παρατηρεί κάποιος πως γίνεται λόγος για τη μειονοτική γλώσσα, χωρίς αυτή, κατά έναν περίεργο τρόπο, να ορίζεται κάπου στο κείμενο, ως τούρκικη σε ό,τι αφορά τους Έλληνες και ελληνική σε ό.τι αφορά τους Τούρκους. Και για μεν τους Έλληνες της Τουρκίας τα πράγματα είναι πιο ξεκάθαρα, καθώς πρόκειται για εθνική μειονότητα που μιλεί μια και μόνη γλώσσα, για τους μουσουλμάνους όμως της Ελλάδας, τα πράγματα είναι περιπλεγμένα, γιατί οι μουσουλμάνοι της Ελλάδας μιλούν τρεις διαφορετικές γλώσσες. Εάν διδάσκονταν όλες οι γλώσσες, θα διατηρούνταν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κάθε κοινότητας, όπως για παράδειγμα ο λαϊκός τους πολιτισμός.

Ακόμη, σύμφωνα με πρωτόκολλο του 1968, θα όφειλε το Ελληνικό κράτος να τους παράσχει, και το Τούρκικο κράτος, ως μια από τις δύο συμβαλλόμενες πλευρές, να την διασφαλίζει, θρησκευτική μουσουλμανική εκπαίδευση, στη γλώσσα που μιλεί η κάθε μουσουλμανική μειονότητα. Γεγονός είναι πως αν και το Πρωτόκολλο του 1968 δεν καθορίζει την μειονοτική γλώσσα, εντούτοις ο τρόπος εφαρμογής του ή ίσως καταρχήν και ερμηνείας του από την ελληνική πλευρά, αποτρέπει τους Πομάκους και τους Τσιγγάνους από το να αξιοποιούν την γλώσσα τους.

Εκείνο που πρέπει να επισημανθεί στο σημείο αυτό είναι ότι οι Πομάκοι μιλούν τη γλώσσα τους και κατά συνέπεια όταν τα παιδιά τους φοιτήσουν στο δημοτικό, επιφορτίζονται με τρεις ακόμη γλώσσες εκτός από τη μητρική τους: την ελληνική, την τουρκική και την αραβική, την οποία μαθαίνουν να γράφουν και να διαβάζουν για να αποκτήσουν πρόσβαση στο Ιερό Κοράνιο. Η εκμάθηση της Αραβικής από τα παιδιά είναι το ίδιο απαραίτητη όσο και οποιαδήποτε άλλη από τις τρεις, γλώσσα. Εξετάζονται και σ’ αυτήν, μέσα από την τελετουργία του χάτιμ, για την οποία όλα τα παιδιά προετοιμάζονται μελετώντας το Ιερό Κοράνιο, με τη βοήθεια ενός χότζα. Ξεκινούν έτσι τα παιδιά αυτά το σχολείο έχοντας το σοβαρότατο έναντι των χριστιανών συνομηλίκων τους, μειονέκτημα της αναγκαστικής πολυγλωσσίας, πρόβλημα που διογκώνεται όταν στη συνέχεια προστίθεται στο πρόγραμμα σπουδών και η ξένη γλώσσα. Τελικά οι γλώσσες που οι Πομάκοι μαθητές έχουν την υποχρέωση για τον έναν ή τον άλλο λόγο να μάθουν είναι πέντε.

Ο δεύτερος εχθρός είναι η εξωτερική πολιτική του ελληνικού κράτους. Στην δεκαετία του 1950, μετά την ένταξη της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ, οι πολιτικές σκοπιμότητες υπαγόρευσαν τον εκτουρκισμό των Πομάκων, με σκοπό αυτοί να χρησιμοποιηθούν ως σημείο αναφοράς για τους Πομάκους της Βουλγαρίας, τους οποίους στην συνέχεια θα αξιοποιούσε πολιτικά το ΝΑΤΟ για τα συμφέροντά του στην περιοχή. Μέσα στα πλαίσια αυτά, καθιερώθηκε η αντικατάσταση της παλαιοτουρκικής γραφής από το λατινικό αλφάβητο, μετονομάστηκαν όλα τα σχολεία από μουσουλμανικά σε τουρκικά και γενικά απαγορευόταν στους Πομάκους να μιλούν πομάκικα και τους επιβαλλόταν να μιλούν τουρκικά. Από τότε δηλαδή, σηματοδοτήθηκε ο γλωσσικός εκτουρκισμός του πληθυσμού. Τα σχολεία άλλαζαν επωνυμία και ταμπέλα ανάλογα με την πολιτική που το ελληνικό κράτος αποφάσιζε να ασκήσει. Έτσι, από μουσουλμανικό μετονομαζόταν σε τουρκικό και μετά πάλι μουσουλμανικό, μπερδεύοντας στην κυριολεξία και  θυμώνοντας πολλούς Πομάκους.

Η τρίτη απειλή για την γλώσσα τους, είναι οι ίδιοι. Οι Πομάκοι μιλούν την μητρική τους γλώσσα σε συγκεκριμένους χώρους και με συγκεκριμένους ανθρώπους και όχι απλώς όπου τους καταλαβαίνουν. Όταν κατεβαίνουν στην Ξάνθη για ψώνια, θεωρούν πως πρέπει να μιλούν στα μαγαζιά των χριστιανών στα Ελληνικά και των μουσουλμάνων στα τουρκικά, άσχετα αν ο πωλητής είναι Πομάκος ή Τσιγγάνος, δίνοντας έτσι μιαν ιδιαίτερη αξία σ’ αυτές τις γλώσσες και κυριότερα στην τούρκικη, και απαξία στην δική τους γλώσσα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον θεωρώ πως έχει η επόμενη αφήγηση, για τον τρόπο που μου συμπεριφέρθηκαν δύο ηλικιωμένες Πομάκισσες, όταν με γνώρισαν. Με την πρώτη συναντηθήκαμε στο σπίτι μιας πολύ αγαπημένης μου φίλης. Όταν της είπαν πως είμαι καθηγήτρια από την Ξάνθη, αυτή άρχισε να μου μιλάει στα τούρκικα. Οι άλλες γυναίκες της είπαν να μου μιλάει στα πομάκικα γιατί δεν καταλάβαινα τη γλώσσα που μιλούσε, αυτή όμως δε φαινόταν να το εννοεί. Η δεύτερη, ήταν συγγενής του γαμπρού σε ένα γάμο, στον οποίο ήμουν καλεσμένη ως φίλη της νύφης. Η ηλικιωμένη γυναίκα χάρηκε πάρα πολύ που με είδε και που συμμετείχα στα επιμέρους δρώμενα του γάμου του εγγονού της και μου μιλούσε στα τούρκικα, ακόμη κι όταν της είπα πως δεν καταλάβαινα πολύ καλά τι λέει. Και στις δύο περιπτώσεις οι δύο γυναίκες υπονόμευσαν την αξία της δικής τους γλώσσας, υιοθετώντας μιαν «ανώτερη» γλώσσα στην συνομιλία της με κάποια «ξένη».

Το ίδιο ακριβώς κάνουν και Πομάκοι στα παιδιά τους, όταν τους μιλούν τούρκικα, ακόμη και από τη στιγμή της γέννησης, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις να είναι αυτή η μητρική τους γλώσσα. Όταν οι γονείς και όλη η κοινότητα μιλούν άλλη γλώσσα, όταν η ρητορική που αναπτύσσεται εντός της κοινότητας συμπεριλαμβάνει τη διάκριση του «εαυτού» από τον «άλλο» και όταν η γλώσσα που μαθαίνουν τα τοποθετεί στην κοινότητα του «άλλου», αυτό αυτόματα τα εντάσσει σε κοινωνικά σύνολα συνεχούς εκκρεμότητας. Επιπλέον μαθαίνουν από τους γονείς να μιλούν μιαν ηγεμονική γλώσσα, η οποία όμως δεν είναι αυτή της χώρας στην οποία κατοικούν. Μαθαίνουν δηλαδή και μια δεύτερη ηγεμονική γλώσσα και αυτό ασφαλώς οδηγεί στην υποτίμηση της γλώσσας που μιλούν ή ακούν μέσα στην κοινότητα.

Υποτιμάται κατ’ αυτόν τον τρόπο μια πολύ ωραία γλώσσα η οποία έχει παράξει υπέροχα δείγματα λαϊκού πολιτισμού, προφορικές δημιουργίες, δημοτικά τραγούδια και παραμύθια όλων των ειδών, παροιμίες και ανατροφοδότηση της προφορικής παράδοσης. Ίσως γι’ αυτό και είναι πλούσια, καθηλωτική όλη αυτή η παραγωγή, γιατί η γλώσσα που την δημιούργησε ήταν μόνον προφορική. Ο λαϊκός πολιτισμός των Πομάκων είναι επίσης ιδιαίτερα πλούσιος. Οι συνήθειες, τα έθιμα, διαβατήρια, ευετηριακά, οι τελετουργίες, η θρησκευτική τους λατρεία και τα θρησκευτικά έθιμα το καθιστούν ολοφάνερο σε όποιον έρθει σε επαφή ή απλώς επισκεφθεί τα χωριά αλλά και τον αστικό πομακικό πληθυσμό. Από την άλλη, οι γυναίκες έχουν μιαν αστείρευτη διάθεση να μιλήσουν, να φιλοξενήσουν, να περιποιηθούν, να αναφερθούν στην παραδοσιακή κουζίνα και να συμβουλέψουν σχετικά με τις συνταγές για κλίνα, πατέτνικ, τράχανο, καβουρμά και πολλά-πολλά άλλα. «Δύο γυναίκες ένα παζάρι», λένε οι άνδρες περιπαικτικά γι’ αυτήν την άκρως επικοινωνιακή συμπεριφορά. Επιπλέον, η παραδοσιακή ενδυμασία, η οποία είναι, όπως η γλώσσα, διαφορετική σε κάθε χωριό, φανερώνει πολλά στοιχεία του λαϊκού πολιτισμού. Ταυτόχρονα, η  θρησκευτική ενδυμασία με το μαύρο και το ντουλμπέν δημιουργεί ταυτότητα και παραπέμπει στην ιστορία.

Τα σπίτια των Πομάκων είναι φτιαγμένα για να διευκολύνουν τις αγροτικές εργασίες, γεωργικές και κτηνοτροφικές, όπως είναι η παραγωγή του καπνού, η αποθήκευση της πατάτας ή η προστασία των προβάτων και προπάντων είναι φτιαγμένα για τον μετζέ, τις συλλογικές φθινοπωρινές εργασίες που έχουν ταυτόχρονα και ψυχαγωγικό χαρακτήρα, αφού κατά την διάρκεια της εργασίας ακούγονται ιστορίες, τραγούδια, παθήματα συγχωριανών τους. Στις περιοχές των Πομάκων βλέπει κάποιος τζαμιά, τεκέδες, γεφύρια, βρύσες, νερόμυλους, συνδεδεμένα με θρύλους και αφηγήσεις από την προφορική ιστορία και παράδοσή τους. Στις γιορτές τους, στο σεκέρ και στο κουρμπάν μπαϊράμ, στα καντήλια, στα χάτιμ, στα χαβουζλούκια, στο εντρελές και το κάσιμ, μπορεί να παρατηρήσει κάποιος την ευσέβεια, την συμμετοχικότητα, την απλoχεριά τους. Όλα αυτά τα στοιχεία επιβιώνουν σήμερα και όπως φαίνεται θα συνεχίσουν να επιβιώνουν και στο μέλλον.

Νίκος Κόκκας: Σεμπαϊδήν Καραχότζα: Ο δημοσιογράφος, ο συγγραφέας, ο αγωνιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

ΟΜΙΛΙΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΚΟΚΚΑ ΣΤΗ ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ του Σεμπαϊδήν Καραχότζα με τίτλο: «Μεταφράσεις ελληνικής και αγγλικής ποίησης στην πομακική γλώσσα»

10 ΙΟΥΝΙΟΥ 2017 -  ΙΔΡΥΘΜΑ ΘΡΑΚΙΚΗΓΣ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΞΑΝΘΗ

Κυρίες και κύριοι καλησπέρα σας.

Είναι μεγάλη τιμή σήμερα για μένα να μιλήσω στο φιλόξενο αυτό χώρο του Ιδρύματος Θρακικής Τέχνης και Παράδοσης για έναν άνθρωπο ξεχωριστό με μεγάλη πνευματική δύναμη αλλά και τεράστια δύναμη ψυχής. Θα προσπαθήσω με λίγα λόγια να σκιαγραφήσω την προσωπικότητα του Σ. Καραχότζα, του Πομάκου δημοσιογράφου, του συγγραφέα, του αγωνιστή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ως δημοσιογράφος ο Σ. Καραχότζα χαρακτηρίζεται από τη νηφάλια και ψύχραιμη προσέγγιση των θεμάτων του αλλά και από τον αγωνιστικό και καταγγελτικό του λόγο.  Στα κείμενά του ο Σ. Καραχότζα βάζει τα χέρια επί τον τύπον των ήλων. Γράφει αλήθειες που πονάνε, αλλά παράλληλα αλήθειες που απελευθερώνουν. Υπερασπίζεται τα δικαιώματα όλων των απλών πολιτών αλλά και ειδικότερα τα εκπαιδευτικά και γλωσσικά δικαιώματα των Πομάκων της Θράκης.

Οι περισσότεροι σε αυτή την αίθουσα γνωρίζουν ότι πρωτεργάτης του αγώνα για την καταγραφή της γλώσσας των Πομάκων είναι ο αδερφός του Σεμπαϊδήν ο Ριτβάν Καραχότζα. Ο Ριτβάν Καραχότζα, κατά έξι χρόνια μεγαλύτερος του Σεμπαΐδήν είναι ιδιαίτερα γνωστός για το λεξικογραφικό του έργο, αλλά έχει επίσης μεταφράσει ποίηση στα πομακικά. Συνέχισε τη μοναχική αλλά επίμονη λεξικογραφική του πορεία επί μία εικοσαετία, χωρίς καμία στήριξη από κανέναν και τη φετινή χρονιά εξέδωσε το Βασικό Μορφολογικό Λεξικό της Πομακικής, το οποίο περιλαμβάνει 50.000 λημματικές καταχωρήσεις, εκατοντάδες χιλιάδες κλιτικούς τύπους και πάνω από 20.000 παραπομπές σε άλλες γλώσσες.

Ο Σεμπαϊδήν Καραχότζα με τη σειρά του έγινε ιδιαίτερα γνωστός με τις  εμφανίσεις του σε τηλεοπτικό κανάλι της Ξάνθης όπου εκφωνούσε ειδήσεις στην πομακική. Η πολιτική του συγκεκριμένου καναλιού, όμως, άλλαξε, για αδιευκρίνιστους λόγους και το πομάκικο δελτίο ειδήσεων έδωσε τη θέση του σε δελτίο ειδήσεων στην τουρκική γλώσσα. Ο Σ. Καραχότζα είναι σήμερα 38 ετών, (γεννημένος το 1979), είναι παντρεμένος και πατέρας 2 παιδιών.  Σπούδασε στο Γυμνάσιο ΣΜΙΝΘΗΣ και στο 3ο Γενικό Λύκειο ΞΑΝΘΗΣ και φοίτησε επί μία τριετία στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του, λόγω προβλημάτων υγείας. Ήταν για 3 χρόνια (2006-2009)  εκδότης της Πομακικής εφημερίδας NATPRESΗ. To πρώτο τεύχος της ΝΑΤΡΡΕSH κυκλοφόρησε στις 20 Δεκεμβρίου 2006 (29ο τεύχος τον Ιούνιο του 2009). Η NATPRESH ήταν μία εφημερίδα με τοπικές ειδήσεις από τα πομακοχώρια αλλά και με δίγλωσσα ελληνοπομακικά άρθρα, αιχμηρή κριτική, μαθήματα πομακικής γλώσσας, παραδοσιακά πομάκικα τραγούδια, συνταγές μαγειρικής κ.α.

Το 2006, ο Σεμπαϊδήν Καραχότζα πρωτοστατεί στη συλλογή υπογραφών για τη δημιουργία δημόσιου Νηπιαγωγείου στο χωριό του το Προσήλιο. Την ίδια περίοδο,  όταν εργάζονταν στο Δήμο Μύκης ο τότε δήμαρχος Μύκης του απαγόρευσε να μιλάει πομακικά, δηλώνοντας μάλιστα στην τηλεόραση ότι η λέξη ΠΟΜΑΚΟΣ είναι βρισιά. Ο Σεμπαεδήν προχώρησε σε δημόσια καταγγελία  (22/5/2006) όπου έγραφε ανάμεσα σε άλλα:

«είμαι περήφανος για την πατρίδα μου την Ελλάδα. Προτίμησα να υποβάλω την παραίτηση μου παρά να ανεχτώ άλλο αυτή τη προσβλητική και προκλητική συγχρόνως συμπεριφορά του δημάρχου Μύκης»

Από το 2006 μέχρι σἠμερα έχει λάβει μέρος ως προσκεκλημένος ομιλητής  σε δεκάδες εκδηλώσεις, σε όλη τη χώρα λέγοντας παντού ότι  στη Θράκη δεν υπάρχει καμία Τουρκική μειονότητα, αλλά μόνο μουσουλμανική μειονότητα, τμήμα της οποίας αποτελούν οι ΠΟΜΑΚΟΙ.

Το πρώτο βιβλίο του Σεμπαϊδήν Καραχότζα με τίτλο Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΠΟΜΑΚΩΝ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΜΥΚΗΣ  κυκλοφόρησε το 2006 και περιλαμβάνει διαλόγους, καθημερινές φράσεις, ιδιωματισμούς, ευχές, κατάρες, στοιχεία γραμματικής καθώς και Βασικό Πομακο-ελληνικό και Ελληνο-πομακικό Λεξικό.      Το δεύτερο βιβλίο του Σεμπαϊδήν Καραχότζα έχει τίτλο: «Isîy zhïvót Pomátsise  Έτσι ζουν οι Πομάκοι». Το βιβλίο περιέχει 13 πεζά κείμενα και 21 ποιήματα γραμμένα στην πομάκικη γλώσσα.  Ο Σεμπαεδήν, λοιπόν είναι ο ίδιος ΚΑΙ ποιητής. Στο τρίτο βιβλίο που έχουμε σήμερα μπροστά μας, ο ποιητής Σεμπαϊδήν Καραχότζα μεταφράζει ελληνική και αγγλική ποίηση. Ένας δημοσιογράφος ποιητής, ευαισθητοποιημένος όσο ελάχιστοι στα θέματα της γλώσσας και παράλληλα ένας άριστος χρήστης του λόγου αναμετράται με το ακατόρθωτο: να μεταφράσει ιδιαίτερα δύσκολα λογοτεχνικά κείμενα στη μητρική του γλώσσα που πολλοί θέλησαν να την ποδοπατήσουν, να την εξευτελίσουν, να τη μειώσουν, να την πουν ανύπαρκτη ή φτωχή.

Αν το βιβλίο που παρουσιάζουμε σήμερα ήταν μεταφράσεις ελληνικής ποίησης σε μία από τις ευρέως διαδεδομένες γλώσσες θα κρίνονταν με βάση προϋπάρχουσες μεταφράσεις.  Στην περίπτωσή μας τέτοιο μέτρο σύγκρισης δεν υπάρχει. Ο Σεμπαϊδήν Καραχότζα καταθέτει το νέο του βιβλίο πρώτα απ’ όλα στην κρίση των ομόγλωσσων συντοπιτών του στη Θράκη. Το αγκάλιασε αμέσως ο Πολιτιστικός Σύλλογος Πομάκων Ξάνθης. Οι συγκεκριμένες μεταφράσεις καταφέρνουν να διατηρήσουν το ρυθμό, τον παλμό αλλά και τη δύναμη του πρωτότυπου κειμένου. Θα ήθελα να δώσω μερικά ενδεικτικά παραδείγματα για να πάρετε μία γεύση από το ηχόχρωμα της γλώσσας.

ΛΟΡΕΝΤΖΟΣ ΜΑΒΙΛΗΣ

Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε

Την πίκρα της ζωής

Húbava kïsméte ímot zhîne umrâti zabarávot

Gorchívasek zhïvóta.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ

Τώρα που θα φύγεις πάρε μαζί σου και το παιδί

 Που είδε το φως κάτω από εκείνο το πλατάνι,

Μια μέρα που αντηχούσαν σάλπιγγες κι έλαμπαν όπλα

Isâ agîna she si varvísh zémi sas tébe zóso déte

Víde shvéshkono pad inók chináre,

Faf zhókte déne sfíreho sfírkïne i sféteho tüfékovene

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι

Μουσκέψανε τα λόγια που είχανε γεννήσει αστροφεγγιές

Sas birinjíno kápok ad dazhdáne primázha so lâtoto

Amakrího so dúmïne zhîte bého radîlï zvâzdï

Περισσότερα αποσπάσματα μπορείτε να διαβάσετε στο ίδιο το βιβλίο. Το βιβλίο αυτό είναι η καλύτερη απάντηση σε όσους εσκεμμένα διατείνονται ότι οι Πομάκοι δεν έχουν γλώσσα ή ότι είναι γλώσσα μόνο προφορική. Είναι η καλύτερη απάντηση για όσους θέλουν να την υποτιμήσουν σε μία τοπική διάλεκτο.

Όμως, ο  Σεμπαϊδήν Καραχότζα, δεν είναι μόνο ποιητής και μεταφραστής. Είναι κυρίως ένας αγωνιστής για τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. Σύμφωνα με την Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (10 Δεκεμβρίου 1948) ανθρώπινα δικαιώματα είναι όλα τα κοινώς αντιλαμβανόμενα αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα που κάθε άτομο δικαιούται από τη στιγμή της γέννησής του, απλώς και μόνο επειδή είναι ανθρώπινο ον. Η έννοια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων  συμπεριλαμβάνει δικαιώματα:

•         Στη ζωή

•         Στην ελευθερία της σκέψης

•         Στην τροφή

•         Στην κατοικία

•         Στην ιατρική περίθαλψη

•         Στην εκπαίδευση

•         Στη γλώσσα

•         Στον πολιτισμό

Όλα αυτά τα δικαιώματα αναδεικνύει καθημερινά και δυναμικά ο Σ. Καραχότζα μέσα από το διαυγή δημοσιογραφικό του λόγο. Όμως τα περισσότερα κείμενα του Σ. Καραχότζα στριφογυρίζουν γύρω από δύο μεγάλους άξονες: το δικαίωμα στη μητρική γλώσσα και το δικαίωμα στην εκπαίδευση. Το δικαίωμα να εκφράζεται ένας άνθρωπος στη μητρική του γλώσσα είναι μία από τις πιο βασικές ανθρώπινες αξίες, αφού η γλωσσική έκφραση είναι κατεξοχήν χαρακτηριστικό της ελευθερίας, της προσωπικότητας και της βαθύτερης υπόστασης του ανθρώπου.  Άρρηκτα συνδεδεμένο με το δικαίωμα στη μητρική γλώσσα είναι το αναφαίρετο δικαίωμα κάθε ανθρώπου σε μία ολοκληρωμένη και άρτια εκπαίδευση.

Μέσα από τις ομιλίες και τα άρθρα του, ο Σ. Καραχότζα μετατρέπεται από ένα μαχητικό δημοσιογράφο σε πραγματικό δάσκαλο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στα κείμενά του ο πολυγραφότατος δημοσιογράφος Σεμπαϊδήν Καραχότζα έχει ασκήσει δριμύτατη κριτική στον αναχρονιστικό θεσμό της μειονοτικής εκπαίδευσης. Γράφει το 2013:

… «τα μειονοτικά μπορεί να είναι οτιδήποτε άλλο εκτός από σχολεία. Είναι το μεγαλύτερο έγκλημα των ελληνικής πολιτείας εις βάρος των Ελλήνων μουσουλμάνων». 

«η μειονοτική εκπαίδευση παράγει μόνο αγράμματους ανθρώπους, δε χρειάζεται να είναι κάποιος ειδικός για να καταλάβει πως( η μειονοτική εκπαίδευση) είναι εκείνη που έχει μετατρέψει τους Έλληνες μουσουλμάνους της Θράκης σε αντικείμενο εκμετάλλευσης …»

«Οι μουσουλμάνοι της Θράκης  γυρίζουν την πλάτη στα μειονοτικά σχολεία … αρχίζουν να καταλαβαίνουν τα παιχνίδια που παίζονται στην πλάτη τους και κυρίως στην πλάτη των παιδιών τους…»

Ανάμεσα στα κρίσιμα ζητήματα που έχει, επίσης, αναδείξει ο Σεμπαϊδήν Καραχότζα στα άρθρα και τις ομιλίες του την τελευταία δεκαετία είναι η δράση του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής.

Γράφει σε ένα άρθρο του:

«Το τουρκικό προξενείο με κάθε τρόπο και μέσο προσπαθεί να πετύχει τον στόχο της Άγκυρας, ο οποίος φυσικά είναι να δημιουργηθεί η εντύπωση πως στη Θράκη υπάρχει εθνική, δηλαδή τουρκική μειονότητα και όχι μουσουλμανική. Το ζητούμενο όμως σε αυτή την περίπτωση δεν είναι το τι κάνει το τουρκικό προξενείο της Κομοτηνής αλλά το τι κάνει ή αν προτιμάτε το τι δεν κάνει η ελληνική πολιτεία. Το πρόβλημα είναι πως μέχρι τώρα δε βρέθηκε ούτε μια κυβέρνηση, ούτε ένας πολιτικός που να βάλει το συμφέρον της πατρίδας πάνω από αυτές τις χιλιάδες ψήφους με αποτέλεσμα να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε».

… «Όσο λοιπόν μας κυβερνούν άνθρωποι που βάζουν την καρέκλα πάνω από την πατρίδα, το Τουρκικό Προξενείο θα έχει και ρόλο και φωνή στη Θράκη».

Αυτά γράφει ο Σεμπαϊδήν Καραχότζα αψηφώντας το κλίμα τρομοκρατίας και του τουρκικού σωβινισμού που κάποιοι προσπαθούν να επιβάλλουν στη Θράκη, αψηφώντας και τις προσωπικές επιθέσεις και απειλές που δέχθηκε και συνεχίζει να δέχεται ο ίδιος και η οικογένειά του.

Από το 2015 μέχρι σήμερα ο Σεμπαϊδήν  Καραχότζα επιχειρεί μία νέα παρέμβαση στη διαδικτυακή ενημέρωση. Μετά από πολυετή θητεία στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο ξεκινά μία νέα ενημερωτική ιστοσελίδα, με τίτλο XANTHINET, όπου παρουσιάζει ειδήσεις, σχόλια και άρθρα τόσο στην ελληνική όσο και στην πομακική γλώσσα. Πέρα όμως από τις πομακόφωνες ειδήσεις, βασικός στόχος  της νέας ιστοσελίδας είναι να δώσει φωνή στον κάθε πολίτη και να αναδείξει τα προβλήματά του.

Κυρίες και κύριοι,

Ολοκληρώνοντας, θα ήθελα να αναφέρω τα εξής: Απέναντι στην εγκατάλειψη των Πομάκων από το ελληνικό κράτος, οι ίδιοι οι Πομάκοι αρχίζουν τα τελευταία χρόνια να αναδεικνύουν τη γλώσσα τους και την πολιτιστική τους κληρονομιά. Για το βιβλίο που παρουσιάζουμε σήμερα ο Σεμπαϊδήν Καραχότζα άρχισε να δουλεύει πριν από επτά χρόνια. Στα χρόνια αυτά έγιναν πολλά αλλά ήρθε η στιγμή που το βιβλίο είδε το φως της δημοσιότητας. Χρόνια τώρα παράγοντες του τουρκικού προξενείου της Κομοτηνής επιχειρούν να πείσουν τους πάντες και κυρίως τους ίδιους τους Πομάκους πως η πομάκικη γλώσσα είναι νεκρή. Όμως, μια γλώσσα στην οποία μπορείς να μεταφράσεις ποιητές όπως ο Διονύσιος Σολωμός, ο Κωστής Παλαμάς, ο Γιώργος Σεφέρης, ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Γιάννης Ρίτσος  μόνο νεκρή δεν είναι. Μια γλώσσα στην οποία μπορείς να παρουσιάζεις τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων, μια γλώσσα που τουλάχιστον στην Ξάνθη εξακολουθεί να τη μιλάει το 99% των Πομάκων δε μπορεί να είναι νεκρή.

Θα κλείσω με τα λόγια του Σεμπαϊδήν Καραχότζα:

«αποτελεί τιμή απέναντι στους προγόνους μας και υποχρέωση απέναντι στους απογόνους μας να διατηρήσουμε όλα όσα κληρονομήσαμε και να τα παραδώσουμε ανέπαφα στις επόμενες γενιές…»

 «Εγώ το μόνο που μπορώ να κάνω και θα το κάνω είναι να είμαι εδώ για να γράφω όσα κάποιοι άλλοι δεν τολμούν ούτε καν να σκεφτούν και για όλα εκείνα που κάνουν πως δε βλέπουν. Εύχομαι να ανακτήσουμε την χαμένη μας αξιοπρέπεια που δυστυχώς μας την έχουν ποδοπατήσει. Η ταπείνωση είναι κάτι που δεν ταιριάζει στον Έλληνα. Είμαι Έλληνας σημαίνει περπατώ με το κεφάλι ψηλά κι αυτή ακριβώς είναι η δική μου ευχή και στόχος, το κεφάλι ψηλά».

Πέτρου Γεωργαντζή: Σύντομες πτυχές της ιστορίας της Ροδόπης και των Ροδοπαίων (Πομάκων) στο διάβα των αιώνων

Ομιλία κατά την παρουσίαση του βιβλίου του Σεμπαϊδήν Καράχοτζα «Μεταφράσεις ελληνικής και αγγλικής ποίησης στην Πομακική γλώσσα».

Κυρίες και Κύριοι,

Αρχικά και εκ προοιμίου θέλω  να συγχαρώ τον κ. Καραχότζα για την ωραία ποιητική μεταφραστική του εργασία και να του απονείμω τα εκ ψυχής εύσημα για την πρωτοποριακή αυτή του προσπάθεια, για την οποία στη συνέχεια θα μας μιλήσουν οι πλέον επαΐοντες, η οποία γκρεμίζει τείχη απροσπέλαστα μέχρι σήμερα και ανοίγει ορίζοντες πνευματικής ανέλιξης των Πομάκων. Ένα θερμό εύγε μέσα  από την ψυχή μου.

Θέλω να συγχαρώ και το Πολιτιστικό Σύλλογο των Πομάκων Ν. Ξάνθης που ανέλαβε την δαπάνη  εκδόσεως του εν λόγω πονήματος σε περίοδο κυριολεκτικά ισχνών αγελάδων όλων των Ελλήνων.

Εξ ιδίας πείρας καταθέτω ότι και ο συγγραφέας και οι εκδότες με την έκδοση αυτή αποδεικνύουν σε όλους μας το πόσο σπουδαίο πράγμα είναι να πιστεύει κανείς στον εαυτόν του και να μη διστάζει να τα βάζει με τις οποιεσδήποτε αντίξοες συνθήκες και καταστάσεις.

Ναι μπορεί πολλά να πέρασαν στο διάβα των αιώνων αλλά καθώς φυλλομετρώ τις σελίδες της ιστορίας της Θράκης διαπιστώνω με έκπληξη ότι αυτοί οι ορεσίβιοι Θράκες που σήμερα φέρουν την ονομασία Πομάκοι είναι πάντοτε οι αυτοί. Μπορεί να άλλαξαν ονομασίες, μπορεί να άλλαξαν γλώσσα ομιλίας, μπορεί να άλλαξαν εκούσια ή ακούσια θρησκευτικές δοξασίες και πεποιθήσεις αλλά  στο DNA τους παρέμειναν οι αυτοί.  Προχθές, χθες, σήμερα και αύριο. Είναι οι αυτοί στο χαρακτήρα και στα ψυχικά τους γνωρίσματα.

Αν μπορούσαμε να έχουμε το DNA  των πρώτων Θρακών ή έστω των Ομηρικών και κλασικών χρόνων για να το συγκρίνουμε με  το DNA  των σημερινών Πομάκων πιστεύω ακράδαντα ότι θα διαπιστώναμε πλήρη ταύτιση. Διαχρονικά είναι το αυτό αναλλοίωτο και αμετάβλητο σαν τα αιώνια βουνά τους σαν την ωραία Ροδόπη της οποίας είναι παιδιά και θρέμματα από αμνημονεύτων χρόνων.

Συγγραφέας και εκδότες  μου θυμίζουν αλλά και μου φέρνουν στη μνήμη μου  τις  διαχρονικές μαρτυρίες που απαντώ για τους κατοίκους της Ροδόπης μέσα στα κατά καιρούς ιστορικά κείμενα από την αρχαιότητα μέχρι το χθες και το σήμερα.

Το να επιχειρηθεί μια ιστορική εκδίπλωση της ιστορίας των ανθρώπων αυτών μέσα στο κύλισμα  30 περίπου αιώνων μέσα σε ελάχιστα λεπτά που έχω στη διάθεσή μου είναι φύσει αδύνατον.

Εν ριπή πολυβόλου θα προσπαθήσω να σταχυολογήσω μερικές οριακές στιγμές ή μεταβολές που είχαν και έχουν συνέπεια μέχρι και σήμερα.

Από αμνημονεύτων χρόνων από το λυκαυγές του μύθου και της προϊστορίας  αυτοί ορεσίβιοι Ροδοπαίοι ζούσαν αυτοκέφαλοι με ίδιους  άρχοντες και κυβερνήτες ή βασιλείς αυτόνομοι και δυσμαχώτατοι αείποτε υπάρχοντες

Πρώτοι οι οποίοι επεχείρησαν να τους υποτάξουν ήταν οι Πέρσες του Ξέρξη αλλά  ουδέν επέτυχαν. Γνωστό είναι το κείμενο του Ηροδότου «Σάτραι δὲ οὐδενός κω ἀνθρώπων ὑπήκοοι ἐγένοντο ὅσον ἡμεῖς ἴδμεν, ἀλλὰ διατελέουσι τὸ μέχρι ἐμέο αἰεὶ ἐόντες ἐλεύθεροι μοῦνοι Θρηίκων• οἰκέουσί τε γὰρ ὄρεα ὑψηλά, ἴδῃσί τε παντοίῃσι καὶ χιόνι συνηρεφέα, καί εἰσι τὰ πολέμια ἄκροι. Οὗτοι οἱ τοῦ Διονύσου τὸ μαντήιόν εἰσι ἐκτημένοι• »

Και ο Θουκυδίδης θα πει ότι « αὐτόνομοι δ' εἰσὶ πάντες οι Θράκες» και αλλού «τῶν ὀρεινῶν Θρᾳκῶν πολλοὺς τῶν αὐτονόμων καὶ μαχαιροφόρων, οἳ Δῖοι καλοῦνται, τὴν ῾Ροδόπην οἱ πλεῖστοι οἰκοῦντες»

Αργότερα, ως Αγριάνες και Θράκες συνέπραξαν με τον Μ. Αλέξανδρο και  του πρόσφεραν μεγάλες υπηρεσίες  τόσο εναντίον των Ιλλυρίων όσο και μάλιστα στην εκστρατεία του προς στην Ασία, στην οποία αναδείχθηκαν το κατ εξοχή έμπιστο και αφοσιωμένο σώμα του στρατηλάτη, χαρακτηριζόμενοι  ως «εταίροι» δηλ ως αφοσιωμένοι σωματοφύλακες του και  «ευρωστότατοι και μαχιμώτατοι των κατά την Ευρώπην».

Στα μετέπειτα χρόνια των διαδόχων του Αλεξάνδρου παρέμειναν πάλι ανυπότακτοι και ελεύθεροι και διατήρησαν την αυτονομία τους υπό δικούς  τους βασιλείς μέχρι το 46 μ. Χ. δηλ. για 200 ολόκληρα χρόνια μετά την υποδούλωση της υπόλοιπης Ελλάδας στους Ρωμαίους. 

Τότε για πρώτη φορά έγιναν υπήκοοι της Ρώμης υποχρεούμενοι μόνον στην καταβολή της φορολογίας της υποτέλειάς τους αλλά και έχοντες το δικαίωμα της στρατεύσεώς τους στις ρωμαϊκές λεγεώνες.

Πάντα όμως παρέμεναν φύσει ελεύθεροι επάνω στα βουνά τους χωρίς να γνωρίζουν ζυγό υποτέλειας.

Κατά τη πρωτοβυζαντινή εποχή  λίγο-λίγο εντάσσονται στο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι της αυτοκρατορίας. Παύουν πλέον τα επί μέρους ονόματα (Αγριάνες, Σάτρες, κ.λπ.) Μόνο  μέχρι τα χρόνια του Αναστασίου Α΄ περί το 500 αναφέρονται οι Βεσσοί.

Έκτοτε καμιά ονομασία από τις παλιές φυλετικές ονομασίες τους δεν αναφέρονται στις ιστορικές πηγές.

Διοικητική διαίρεση της Θράκης και σπουδαιότερες Γοτθικές επιδρομές 

κατά τους 3ο και 4ο μ.Χ. αιώνες.

Στους αιώνες των μεγάλων μετακινήσεων των λαών 4 έως 7 αιώνα κατά τους οποίους η Βυζαντινή αυτοκρατορία δέχθηκε αλλεπάλληλες εισροές βαρβαρικών λαών, η Ροδόπη παρέμεινε ανεπηρέαστη, προφυλαγμένη στην απομόνωσή της, γιατί όλοι  οι βαρβαρικοί λαοί (Γότθοι. Ούννοι,  Σκλαβηνοί, Άβαροι κ.λπ) απέβλεπαν στο να λεηλατήσουν, να καταστρέψουν, θύσουν και να αρπάξουν και να μεταφέρουν στα βόρεια του Δούναβη μέρη τους. όσα ήταν στους ευκολοδιάβατους δρόμους των πεδινών περιοχών.

Προβλήματα αρχίζουν να έχουν μόνον όταν οι Βυζαντινοί επέτρεψαν να εγκατασταθούν στην μεταξύ του Δούναβη και του Αίμου χώρα οι Βούλγαροι, οι οποίοι όμως μόλις ισχυροποιήθηκαν  επιχειρούσαν αλλεπάλληλες επιδρομές και νότια του Αίμου, στην κοιλάδα του Έβρου, φθάνοντας μέχρι την Αδριανούπολη και την Κωνσταντινούπολη (Κρούμος , Συμεών, Σαμουήλ).

Σπουδαιότερες βαρβαρικές επιδρομές στη Θράκη 

κατά τον 5ο και 6ο αιώνες μ.Χ.

Αυτή την περίοδο 7ο έως 10 αι. οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες θέλοντας να  ενισχύσουν τα βόρεια σύνορα της αυτοκρατορίας από αυτές τις αλλεπάλληλες ληστρικές επιδρομές των Βουλγάρων, κατά περιόδους μετέφεραν μεγάλες μάζες  πληθυσμού από τα βάθη τη Μ. Ασίας και τους εγκαθιστούσαν στην κοιλάδα του άνω Έβρου (Φιλιππούπολη) και τις ένθεν και ένθεν αυτής  οροσειρές του Αίμου και της Ροδόπης.

Αυτοί όλοι οι πληθυσμοί ήταν ως επί το πλείστον αιρετικοί χριστιανοί και ονομάζονταν γενικά Παυλικιανοί ή Μεσσαλιανοί ή Μανιχαίοι.

Μάλιστα τόσοι πολλοί ήταν αυτοί οι Παυλικιανοί αιρετικοί που  εγκαταστάθηκαν στον Αίμο ώστε από την ονομασία τους το εν λόγο όρος  αργότερα κατά τα χρόνια της τουρκοκρατίας άτυπα μεν αλλά αργά-αργά  καθιερώθηκε  να ονομάζεται Βαϊλακάν ντάγ ή Βαλκάν και εξ αυτού και όλη η χερσόνησος από χερσόνησος του Αίμου σε Βαλκανική χερσόνησο. Αλλά και στη Ροδόπη δεν ήταν λιγότεροι, αφού μαρτυρούνται να υπάρχουν σ αυτή ως Μανιχαίοι ή Μεσσαλιανοί, τόσο κατά τα χρόνια του Αλεξίου Κομνηνού περί το 1100, όσο και περί το 1315, Ολοι αυτοί οι νέοι κάτοικοι με την πάροδο των χρόνων με επιγαμίες συγγένεψαν με τους παλαιούς Ροδοπαίους και στη συνέχεια αποτέλεσαν ένα αμάλγαμα, μια νέα φυλετική οντότητα,  που διατηρείται μέχρι τώρα.

Κατά τα λοιπά καθ’ όλο αυτό όμως το μακρύ διάστημα της βυζαντινής αυτοκρατορίας, δηλ.  για  900 περίπου χρόνια οι Ροδοπαίοι Θράκες παρέμειναν σχεδόν ανόθευτοι και ανενόχλητοι προφυλαγμένοι από επιδρομές και λεηλασίες στα ψηλά βουνά, όπου έκτιζαν τις αετοφωλιές τους, όντας φοβεροί πολεμιστές, ώστε η Άννα Κομνηνή να τους χαρακτηρίσει ως «…. ἐκθυμοτάτους ἄνδρας καὶ δριμὺ κατὰ τῶν ἐχθρῶν πνέοντας. …..».

950-1543 μ.Χ.

Αλλ΄ ενώ μέχρι το 1186 μ.Χ. οι Ροδοπαίοι ζούσαν σε σχετική ηρεμία και ασφάλεια, τότε με την ανασύσταση του  βουλγαρικού κράτους οι Βούλγαροι αρχίζουν τις αλλεπάλληλες επιδρομές. Ξεκινώντας  από την βόρεια του Αίμου παλιά Βουλγαρία και εκμεταλλευόμενοι την βυζαντινή αδυναμία, λόγω εμφυλίων σπαραγμών, ξεχύθηκαν στην κοιλάδα του Άνω Έβρου και τη Ροδόπη, φθάνοντας  μέχρι και τα Άβδηρα και το Παγγαίο. Πρώτα με τον τσάρο Ιβαγκός και στη συνέχεια με τον Σκυλογιάννη ή Ρωμαιοκτόνο  κάνουν επιδρομές, λεηλασίες και καταστροφές πόλεων και φρουρίων. Τους ανθισταμένους  Έλληνες που αιχμαλώτιζαν τους έσφαζαν επί τόπου η κατά την ώρα της διασκέδασής τους διαμελίζοντάς τους από επάνω μέχρι κάτω, εκτός από εκείνους που από υπολογισμό, η δειλία  έλεγαν ότι είναι ομόφυλοί τους. Αυτούς τους χάριζαν τη ζωή . Ταυτόχρονα υποχρέωναν όλους τους κατοίκους της Ροδόπης να  μάθουν να μιλούν τη βουλγαρική γλώσσα.

Βέβαια οι  επιδρομείς τελικά απωθήθηκαν  πέραν του Αίμου αλλά ήδη άρχισαν να δημιουργούν  θύλακες μέσα στην οροσειρά της Ροδόπης

Επακολούθησε η άλωση της Πόλης από τους Φράγκους και μια περίοδος της Φραγκοκρατίας  57 ετών κατά την οποία οι Βούλγαροι και πάλι επωφεληθέντες από την αναστάτωση επέδραμαν προς τα χωριά και τα φρούρια της Ροδόπης και προσπάθησαν να ενισχύσουν τα ερείσματα που είχαν δημιουργήσει  μπροστά από μερικές δεκαετίες. Οι πιέσεις προς τους κατοίκους της υπαίθρου Ροδόπης ήταν αφόρητες προκειμένου να παύσουν να μιλούν την ελληνική γλώσσα και να  χρησιμοποιούν στις επικοινωνίες τους μόνον τη βουλγαρική.

Γενικά επί 150 και πλέον χρόνια, δηλ από το 1200 έως το 1350 η Ροδόπη και οι κάτοικοι της η Ροδόπη έγινε μήλο έριδος ανάμεσα στους Βουλγάρους που προσπαθούσαν να κατέβουν, ακόμη και διά πυρός και σιδήρου όλο και νοτιότερα και τους Βυζαντινούς Έλληνες που προσπαθούσαν να απωθήσουν τους Βουλγάρους πέραν από τον Αίμο.

Καθ΄ όλο αυτό το διάστημα όπως μας λέγει ο ιστορικός Ακροπολίτης οι Ροδοπαίοι παρά τις πιέσεις και τις θυσίες προτιμούσαν να ζουν «αδέσποτοι»  Συγκεκριμένα έγραφε «ἀδέσποτοι τὸν πάντα βίον διατελεῖν αἱρούμενοι»,

Πολλάκις κατελήφθησαν από τους Βουλγάρους που με κάθε μέσο και τρόπο προσπαθούσαν να προσεταιρισθούν τους Ροδοπαίους στην φυλή τους ,έστω  γλωσσικά. Αυτοί όμως παρά τις καταπιέσεις για μεγάλα διαστήματα αρνούνταν και αντιδρούσαν. Χαρακτηριστική είναι η απάντηση που έδωσαν οι Μελενικιώτες Ροδοπαίοι στους Βουλγάρους  —«…..ἡμεῖς πάντες καὶ ἐκ Φιλιππουπόλεως  ὁρμώμεθα, καθαροὶ τὸ γένος ῾Ρωμαῖοι < εσμέν>  και ὅ τε γὰρ ἡμέτερος χῶρος τῇ τῶν ῾Ρωμαίων προσήκει ἀρχῇ ἄλλως τε καὶ ὁ τῶν ῾Ρωμαίων βασιλεὺς ἀληθῶς καὶ ἐν ἡμῖν δικαιοῦται»

Θέλετε και κάποια σωματικά τους χαρακτηριστικά των Ροδοπαίων προγόνων σας ; Ιδού τι συμπληρώνει ο ίδιος ιστορικές  «ἄνδρες εὐσταλεῖς τε καὶ ἔντιμοι κἀκ μόνης θέας αἰδοῦς καὶ τιμῆς ἄξιοι, τυγχάνοντες»•

Δυστυχώς όμως ό,τι δεν μπόρεσαν να επιτύχουν οι Βούλγαροι με τις επιδρομές και τις καταπιέσεις τους τελικά το προσέφεραν σ΄ αυτούς οι ίδιοι οι Έλληνες Βυζαντινοί, οι οποίοι ενεπλάκησαν σε εμφύλιους πολέμους αρχικά μεταξύ παππού Ανδρονίκου Β΄ και εγγονού  Ανδρονίκου Γ΄ και στη συνέχεια μεταξύ Ιωάννου Ε΄ και του Ιωάννου Καντακουζηνού  κατά τους οποίους  οι  αντιμαχόμενοι για τον αυτοκρατορικό θρόνο  προκειμένου να λάβουν στρατιωτική βοήθεια εκ μέρους των Βουλγάρων, (και των Τούρκων βεβαίως), τους προσέφεραν διάφορα φρούρια και πόλεις όχι μόνον βόρεια της Φιλιππουππόλεως αλλά και την ίδια την Φιλιππούπολη και σ΄αυτήν ακόμη ολόκληρη την οροσειρά της Ροδόπης, από την οποία μαρτυρούνται να  εκχωρήθηκαν στους Βουλγάρους 12 φρούρια και πόλεις. Σε τέτοιο βαθμό παράνοιας έφθασαν ώστε εκχώρησε ο Καντακουζηνός ακόμη και τα βόρεια προαστιακά φρούρια της Ξάνθης Αγ. Ειρήνη (σημερινό Ωραίο ) και Ποβισδός αλλά και την ίδια την Ξάνθη η οποία για ένα διάστημα κάποιων μηνών   έγινε πρωτεύουσα ενός εφήμερου βουλγαρικού κράτους  του Μομτσίλου.

Έτσι οι κάτοικοι όλων αυτών των περιοχών εκόντες άκοντες ξέχασαν λίγο – λίγο την ελληνική γλώσσα και έμαθαν ένα κράμα  βουλγαρικής και ελληνικής, τη  γνωστή μας σήμερα ως Πομακική γλώσσα.

Ο 14ος όμως αιώνας  δεν ήταν αιώνας μόνον  της βουλγαρικής διεισδύσεως στη Βόρεια Θράκη και τη Ροδόπη. Ταυτόχρονα ήταν και ο αιώνας της  αποβάσεως και επελάσεως του Τούρκων από την Μ. Ασία προς τη Θράκη. Αρχικά ως σύμμαχοι των αντιπάλων  βυζαντινών παρατάξεων που αλληλομάχονταν για τον θρόνο και την εξουσία και έπειτα για επιδρομές αρπαγές λεηλασίες, καταστροφές και σφαγές του χριστιανικού πληθυσμού.

Τότε λοιπόν σημειώθηκαν οι μεγαλύτερες και αιματηρότερες επιδρομές αρχικά των ατάκτων Τούρκων (Ακιντζίδων) και στη συνέχεια των σουλτανικων στρατευμάτων προς τη Θράκη και η συνεχής προέλαση των στιφών αυτών προς το εσωτερικό της χώρας και στη συνέχεια προς την υπόλοιπη Ρωμανία, την  Ελλάδα, την καθόλου χερσόνησο του Αίμου και την Ευρώπη γενικότερα.  Επί εκατόν και πλέον χρόνια οι Τούρκοι έκαμναν αλλεπάλληλες επιδρομές προς τη Θράκη.  Έσφαζαν, λεηλατούσαν, άρπαζαν, αιχμαλώτιζαν, έκαιαν και ισοπέδωναν ό,τι απαντούσαν στο δρόμο τους.

 Όλη η Θράκη και πριν ακόμη κατακτηθεί οριστικά από τούς Τούρκους παρουσίαζε εικόνα μιας ερειπωμένης και ερημωμένης ήδη χώρας.  Ο λαός απογοητευμένος, ακοκαμωμένος και κουρασμένος από τούς συνεχείς πολέμους και συνεχείς εναλλαγές κυριαρχίας, οι οποίες μόνο θύματα, αποκαΐδια και συμφορές επισώρευαν σ αυτόν, είχε τόσο πολύ σκοτισθεί, ώστε νόμιζε πώς μπορούσε να βρει τη γαλήνη και ενδεχομένως τη λύτρωση ! Κάτω από την  Οθωμανική κυριαρχία και εύχονταν πλέον να έλθει μια ώρα γρηγορότερο το αναμενόμενο.

 Άλλοι πωλούσαν η εγκατέλειπαν τα χωράφια τους και κατέφευγαν πίσω από τα τείχη των πόλεων η φρουρίων, ελπίζοντας ότι εκεί θα εύρισκαν σωτηρία και συνωθούνταν πτωχοί και αδύναμοι μέσα στις στενές και αποπνικτικές μεσαιωνικές πόλεις, και άλλοι κατέφευγαν στα ψηλά και απρόσιτα βουνά, στα οποία στήριζαν τις ελπίδες, γιατί πίστευαν ότι και ο κίνδυνος αυτός θα έλθει και θα παρέλθει σαν καλοκαιρινή καταιγίδα.

Γενικά μπορεί να πλεχθεί ότι πριν φθάσουν οι Τούρκοι σε μια περιοχή, η φήμη της αγριότητος αυτών και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα της ζωής των ανθρώπων είχε δημιουργήσει ένα πνεύμα ηττοπάθειας, ώστε να παραλύσει κάθε διάθεση αντίστασης.

Είχαν ήδη ηττηθεί πριν καν πολεμήσουν. Είχαν ήδη παραδώσει τα όπλα πριν καν εμφανισθεί ο εχθρός.

 Αλλ’ εάν ο 14ος αιώνας είναι ο αιώνας των  Οθωμανικών επιδρομών και της καταλήψεως της υπό την Ροδόπην Αιγαιακής Θράκης από τούς Τούρκους, (με τελευταίο οχυρό, πού έπεσε στα χέρια των κατακτητών, την Ξάνθη) οι 15ος και 16ος αιώνες μπορούν να χαρακτηρισθούν ως οι αιώνες της εποικήσεως της χώρας αυτής από τούς Γιουρούκους, τούς Κονιάρους, τούς Ταρατομογγόλους, Κούρδους και Κιρκασίους, οι οποίοι σέ αλλεπάλληλα κύματα (άλλοτε εκούσια και άλλοτε διά τις βίας ως δούλοι η δουλοπάροικοι των σπαχήδων) διέβαιναν τα στενά του  Ελλησπόντου για να διασκορπισθούν στις απέραντες πεδιάδες της Ροδοπαίας Θράκης και να διασπαρούν στα τσιφλίκια-φέουδα των κατακτητών. Καραβάνια ολόκληρα και στρατιές αναρίθμητες άξεστων, απολίτιστων και σκληρών απογόνων της στέπας, στην αρχή μεμονωμένα και στη συνέχεια με προγράμματα και εντολές, ακόμη και των σουλτάνων, κατέφθαναν στη Θράκη και στη συνέχεια στη Μακεδονία, για να εξολοθρεύσουν τούς τελευταίους χριστιανούς πού επέμεναν να παραμένουν, χωρίς να εξισλαμίζονται, στις πατρογονικές εστίες τους η να τούς απωθήσουν προς τις αφιλόξενες και άγονες περιοχές (ορεινές η ημιορεινές), στις οποίες τίποτε η σχεδόν τίποτε δεν μπορούσε να καλλιεργηθεί και ευδοκιμήσει [Μ.Τ. Gökbilgin, Rumeli[de Υürkler, Tatarlar,ve Evlad i Fatihan, Istanbul 1957, σ. 350-351, όπου χάρτης εγκαταστάσεως των Τούρκων εποίκων κατά περιοχές της Θράκης, Μακεδονίας αλλά και της σημερινής Βουλγαρίας] η να τούς μετακινήσουν προς το εσωτερικό της Μ.  Ασίας, για να χαθούν για πάντα ανάμεσα στα βάρβαρα στίφη πού κατέκλυζαν ήδη τα βάθη της  Ανατολίας.

 Έτσι οι έποικοι πού ήλθαν στη Θράκη  μόνον κατά τον 14ο ήδη αιώνα  από τη Μπίγα, το Κάρασι και το Αϊδίνι υπολογίζονταν σε 10.000. Με την επιδρομή δε του Τιμούρ Λέγκ (Ταμερλάνου) (αρχές 15ου αιώνος) το ρεύμα των εποίκων αυξήθηκε κατακόρυφα, για να συστηματοποιηθεί και πολλαπλασιασθεί στη συνέχεια ακόμη και με σουλτανικές εντολές μέχρι τα μέσα του 16ου αιώνος.

Κύριος στόχος αυτής της μετακινήσεως των πολυπληθών Γιουρούκων από τα βάθη της ανατολής προς την Ευρώπη και ειδικότερα τη Θράκη, ήταν να αναπληρωθούν τα εργατικά χέρια για την καλλιέργεια των απεράντων πεδινών εκτάσεων της εν λόγω χώρας, πού έπαυσαν να υφίστανται μετά τη σφαγή και τον ξολοθρεμό των παλαιών γηγενών - χριστιανών κατοίκων της. Κοντά όμως σ αυτό απέβλεπε τόσο στην εδραίωση και εξασφάλιση της   Οθωμανικής κυριαρχίας στην περιοχή, όσο και στο να επιτευχθεί, κατά το δυνατόν ταχύτερα και πληρέστερα, ο εξισλαμισμός και εκτουρκισμός των κατοίκων.

 H μόνη περιοχή  πού έμεινε απρόσβλητη και ανόθευτη απ αυτό το παλιρροϊκό κύμα (τσουνάμι) των επήλυδων (Γιουρούκων, Κονιάρων κ.λπ) ήταν η ορεινή περιοχή της Ροδόπης, όπου σύμφωνα και με τις μελέτες και συμπεράσματα του Τούρκου καθηγητού της  Ιστορίας στο πανεπιστήμιο της Κωνσταντινουπόλεως Μ.Τ. Gökbilgin δεν διείσδυσαν οι επήλυδες, διότι δεν προσφέρονταν για καλλιέργεια και πλούσια εκμετάλλευση.

Οι ορεσίβιοι αυτοί κάτοικοι της Ροδόπης, οι Ροδοπαίοι, αποτραβηγμένοι και απομονωμένοι στις ψηλές βουνοπλαγιές, στις αετοφωλιές του, έμειναν για αιώνες αυτοί πού ήταν ανέκαθεν, ατόφιοι και ανόθευτοι, χωρίς να συγχρωτίζονται με τούς κατοίκους της πεδινής υπαίθρου.  Ίσως και η  Οθωμανική εξουσία δεν είχε καιρό να ασχοληθεί μαζί τους. Τούς άφησε να φυτοζωούν, ως παρίες, στο περιθώριο της δικής τους ραστώνης και νωχέλειας.

Αλλ’ εάν  οι 14ος και 15ος αιώνες είναι οι αιώνες του εξωτερικού εποικισμού της Θράκης και της μοιραίας δημογραφικής - φυλετικής αλλοιώσεως του μέχρι τότε ελληνικού και χριστιανικού στοιχείου της, ο 16ος και μάλιστα ο 17ος αιώνας είναι οι αιώνες της θρησκευτικής καταπιέσεως των χριστιανών και της εξωμόσεως (αλλαξοπιστίας) και του εξισλαμισμού των κατοίκων της. Κατά χιλιάδες μαρτυρούνται να προσηλυτίσθηκαν τότε στο μουσουλμανισμό και να εξώμοσαν.

Βέβαια οι προσπάθειες των φανατικών μουσουλμάνων προς προσέλκυση  και μεταστροφή των χριστιανών στον ισλαμισμό της αυτοκρατορίας (εκούσια η βίαια) είχαν αρχίσει πολύ ενωρίτερα (από τον 14ο αι.)  και εντάθηκαν από τα χρόνια του Σελήμ Α΄ (1512-1520)  αλλά κατ εξοχήν κορυφώθηκαν κατά τον 17ο αιώνα με ποικίλες μεθόδους, μέσα και εκβιασμούς η υποσχέσεις και τάματα. Μετήλθαν ποικίλα μέσα και πιέσεις οι κατακτητές για να εξισλαμίσουν τούς χριστιανούς της χώρας και μάλιστα της υπαίθρου.

Λίγο-λίγο η πεδινή περιοχή της Θράκης μετέβαλε εντελώς όψη.  Η πεδιάδα γέμισε από επήλυδες «Γιουρούκους» και εξισλαμισμένους χριστιανούς και εκεί όπου άλλοτε υψώνονταν χριστιανικοί ναοί και καμπαναριά τώρα εμφανίσθηκαν τζαμιά και μιναρέδες. Κοντά σ αυτά δημιουργήθηκαν καραβάν-σεράγια, ιμαρέτια, τεκέδες κ.λπ.

  Αλλά οι κατακτητές δεν αρκέσθηκαν μόνον στη κατοχή και δημογραφική αλλοίωση της πεδινής χώρας. Μετά την εδραίωσή τους στις πεδινές περιοχές και την πνευματική άλωση και αλλοίωση αυτής, στη συνέχεια στράφηκαν και προς τούς Ροδοπαίους κατοίκους και τούς ωθούσαν, πίεζαν η παρότρυναν προς εξισλαμισμό. Οι κατακτητές μετήλθαν αφόρητα καταπιεστικά μέτρα (όπως α) δυσβάστακτο κεφαλικό φόρο (χαράτζι) απ’ όλους εν γένει τούς ραγιάδες, άνδρες και γυναίκες, ακόμη και παιδιά, β) την «αποδεκάτωσιν των παίδων» (το παιδομάζωμα) ώστε να συλλέγονται ακόμη και οι μονογενείς, γ) το στρατιωτικό φόρο (από όλους τούς άρρενες κατοίκους από ηλικίας 12 ετών έως και του πιο γέρου), δ) τη δεκάτη στα προϊόντα της γης και του κόπου τους, κ.λ.π.) ε) το «σουρσάτ» (φόρος για διατήρηση του σουλτάνου και του στρατού ς) το «κιουρέκ αξεσή» (προς διατήρηση του στόλου), ζ) το «αβαρήζ» (προς διατήρηση των αρχόντων), η) το «αβέ αξεσή» (φόρος προς διασκέδαση του σουλτάνου) προς όλους τούς υποτελείς (ραγιάδες) ακόμη δε και προς  αυτούς τούς «γιασίκιδες ραγιάδες»  (ευτελείς υποτελείς), πού δεν είχαν ούτε κριθάρι για να ζήσουν. Ταυτόχρονα όμως τούς έδιναν δελεαστικές υποσχέσεις αλλά και προνομιακές απαλλαγές από τις φορολογικές επιβαρύνσεις έως και την υπόσχεση για εξίσωση στη νομή της εξουσίας και του πλούτου, εάν ήθελαν και αποφάσιζαν να αλλαξοπιστήσουν.

Μπροστά σ’ όλες αυτές τις καταπιέσεις και τα δελεάσματα οι  Ροδοπαιοι κάτοικοι δεν άντεξαν και λύγισαν.  Έτσι περί το 1660  στην πλειονότητά τους εξώμοσαν και αλλαξοπίστησαν.

Υπέκυψαν μοιραία στον προσηλυτισμό προς τον μουσουλμανισμό, πού με «αγιαστικό» πάθος διενεργούσαν ζηλωτές δερβίσηδες Μπεκτασίδες, περιερχόμενοι από χωριό σε χωριό και από «μαχαλά σε μαχαλά» αν όχι από σπίτι σε σπίτι.

Η αντοχή τους έφθασε στα άκρα και η πνευματική αντίσταση των Ροδοπαίων στους εκβιασμούς η τις παχυλές υποσχέσεις των κατακτητών λύγισε κυρίως κατά την εποχή του σουλτάνου Μεχμέτ Δ΄, όταν ο μεγάλος Βεζύρης Μεχμέτ Κιοπρολου, σύμφωνα με τον Δοσίθεο Πατρ. Ιεροσολύμων

«έρριψε δοσίματα τεσσαρακονταπλάσια των προτέρων στους χριστιανούς>. Όθεν επτώχυναν οι χριστιανοί εις όλην την ηγεμονίαν και έλειψαν σχολεία, εσβέσθησαν μοναστήρια, ηρημώθησαν χώρες, έλειψαν οι ιερείς και δη αρνηθήκασιν αναρίθμητοι χριστιανοί παρά ποτέ».

 Εάν οι άλλοι χριστιανοί «επτώχυναν» οι Ροδοπαίοι ασφαλώς έφθασαν στην απόγνωση. Λύγισαν μπροστά στην ανέχεια, την πείνα, τις στερήσεις και τον κίνδυνο της γενοκτονίας και το φάσμα του πλήρους αφανισμού τους από λιμοκτονία.

 Εν όψει λοιπόν του κινδύνου να εξολοθρευθούν από τις στερήσεις αυτοί και τα παιδιά τους, υπέκυψαν στο δέλεαρ και μετά από αλλεπάλληλες σκέψεις και συσκέψεις αποφάσισαν να δηλώσουν ότι δέχονται να αλλαξοπιστήσουν. Τότε (περί το 1660)  συγκεντρώθηκαν οι πρόκριτοι κάθε χωριού η «μαχαλά» και όλοι μαζί μετέβησαν στη Φιλιππούπολη, όπου δήλωσαν ότι μεταστρέφονται στον μουσουλμανισμό και τέλεσαν δημόσια την περιτομή.

Το ιστορικό της εξωμόσεως και αλλαξοπιστίας των Ροδοπαίων (η άλλως Πομάκων) εξιστορεί ως εξής ο ιστορικός Jirecek Slavtschew:

«..Oι φύλαρχοι, Πομάκοι, οι κοινοτάρχες και οι πρόκριτοί τους κατέβηκαν μαζί με τούς παπάδες από τη Ροδόπη στη Φιλιππούπολη και παρουσιάσθηκαν στις πολιτικές και θρησκευτικές αρχές των Τούρκων στο διοικητήριο (κονάκι) και εδήλωσαν την αμετάκλητη απόφασή τους να προσχωρήσουν στο Μωαμεθανισμό.   Ο διοικητής φοβήθηκε το σκάνδαλο και τούς παρέπεμψε στον τότε μητροπολίτη Φιλιππουπόλεως Γαβριήλ (1636-1672).[ Αλλά μάταια προσπάθησε, κατηχώντας τους, να τούς μεταπείσει ο μητροπολίτης.  Η περιτομή (το σουνέτ) όλων των αντιπροσώπων έγινε πανηγυρικά- σύμφωνα με την ελληνική παράδοση- στο παλιό τζαμί κοντά στο διοικητήριο του Σαχ Μεντίν πασά (]ιμαρέτ) και κατόπιν  αφού γύρισαν στις πατρίδες τους, εκσλαμίσθηκαν και οι λοιποί ομόφυλοί τους. Τότε κατεδαφίσθηκαν πάνω στη Ροδόπη 218 εκκλησιές και 336 μοναστήρια (σ.σ. ίσως παρεκκλήσια)».

Βέβαια δε σημαίνει ότι τότε όλοι ανεξαιρέτως οι Ροδοπαίοι «ομοθυμαδόν» και διά μιας απαρνήθηκαν το χριστιανισμό και ασπάσθηκαν τον ισλαμισμό. Για πολλές δεκαετίες και αιώνες ολόκληρους πολλοί από αυτούς εξακολούθησαν, σε πείσμα των συνθηκών διαβιώσεως αλλά και των συγγενών, φίλων και συγχωριανών τους, να παραμένουν χριστιανοί, αλλά δυστυχώς η πλειονότητα υπέκυψε στις ανάγκες της ζωής και όχι στα πιστεύω της νέας τους θρησκείας. 

Εδώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο εξισλαμισμός των Ροδοπαίων έλαβε χώρα κατά κύριο λόγο από τους Μπεκτασίδες Δερβίσηδες, οι οποίοι όμως εδίδασκαν ένα είδος μουσουλμανισμού ανάμικτου με πολλά στοιχεία χριστιανισμού. Θα λέγαμε ότι ήταν μόνον ένας επιφανειακός εξισλαμισμός, καθώς  διατήρησαν πολλές χριστιανικές τους δοξασίες,

Μόνον εξωτερικά είχαν αλλαξοπιστήσει. Ουσιαστικά όμως δεν έπαυαν να είναι χριστιανοί η έστω κρυπτοχριστιανοί, και να κρατούν χριστιανικά έθιμα. Και αυτό κράτησε πολύ. Αιώνες ολόκληρους. Το έβλεπαν και το διαπίστωναν καθημερινά οι ορθόδοξοι-φανατικοί μουσουλμάνοι κατακτητές και αγανακτούσαν. Γι  αυτό με κάθε τρόπο απέφευγαν τούς Ροδοπαίους ως ψευτομουσουλμάνους. Τους αποκαλούσαν υβριστικά Ahiryan (Αχιργιάν η  Αχριάνους), δηλ. αχρείους, βρώμικους, τιποτένιους, ετερόδοξους, αλλόθρησκους η «πομάκ» πού σημαίνει τον διά της βίας εξισλαμισμένο

Χαρακτηριστικά  ο Τούρκος περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή  τους αποκαλούσε Αχριάνες  και έγραφε «Οι  Αχριάνοι ήταν εξισλαμισμένοι χριστιανοί, πού όμως διατηρούσαν και πολλές χριστιανικές δοξασίες  και συμπλήρωνε «Μήτε χριστιανοί μήτε μουσουλμάνοι ήσαν, μήτε τζαμί μήτε εκκλησία έχοντες» 

Αντίστροφα  όμως και οι Αχριάνες ή Πομάκοι αποκαλούσαν τους επήλυδες Τούρκους μουσουλμάνους του κάμπου δηλ. τους Σουνίτες ως Τσικάκηδες και χάσμα μέγα υπήρχε ανάμεσα στους μεν και τους δε ώστε όχι μόνον  επιγαμίες δεν γινόντουσαν αλλ΄ ούτε καν καταδέχονταν οι σουνίτες να συνομιλούν με τους Πομάκους .

Θα πρέπει ακόμη να καταθέσω ότι όπως  ομολογούν και σημερινοί Ροδοπαίοι με τους οποίους έτυχε να συνομιλήσω, σε στιγμές αυτοκριτικής,  ανοίγματος της ψυχής  και ειλικρινούς εξαγορεύσεως,   πολλοί προπάτορές τους αντιστάθηκαν με πείσμα και επιμονή σ αυτή την ενέργεια της εξωμόσεως, φθάνοντας και σε πράξεις αυτοκτονίας-αυτοθυσίας τα δε τα παιδιά, τα εγγόνια και δισέγγονά τους διατήρησαν, (αν δεν διατηρούν ακόμη και σήμερα) ως κόρη οφθαλμού, την πατρογονική τους πίστη, έστω με τη μορφή του κρυπτοχριστιανισμού. Μάλιστα αρκετοί από αυτούς διατηρούσαν όχι μόνον την πίστη τους αλλά και κάποια δείγματα της αρχικής τους πίστεως (σταυρούς, εικονίσματα, φυλακτά, παραδόσεις π.χ. του σταυρώματος του ψωμιού), αλλά και λατρευτικά αντικείμενα (άμφια, δισκοπότηρα, εξαπτέρυγα, θυμιατά) μέσα στα μπαούλα τους επί αιώνες ολοκλήρους, τα οποία τα άνοιγαν που και που για να τα τιμήσουν αλλά και να θρηνήσουν κατά μόνας για την «κατάντιά τους» !! Δεν θα προχωρήσω περισσότερο γιατί σέβομαι  το απόρρητο των εξαγορεύσεών τους.

Εν πάση περιπτώσει ακόμη και σήμερα υφίστανται τοπωνύμια (όπως τσέρκοβο (εκκλησία), Θεοτόκοβο Σταματάτσκο, Κώστοβα, Μαρίν(α) τεπέ, Αγιάν(νη) τεπέ, Μιχάλογλου τεπέ, Παπά  Ασκή, Ορλώφ κάμεν (βράχος), Κωνσταντίνα λοφ, Παράσκοβο,  Αράχοβα, Γιοβάνοβο, αλλά και  Γιασή Ορέν (Αγία Ειρήνη)) τα οποία προσεπιμαρτυρούν την προϊστορία και την παράδοση του τόπου και των κατοίκων αυτών.

Σήμερα όμως επιχειρείται η ένταξή τους στον Σουνιτισμό και δι’ αυτού η ένταξή τους στον Τουρκισμό, ο φυλετικός τους ευνουχισμός και η πνευματική και ιδιοπροσωπική αλλοτρίωση και η εξαφάνισή τους. Το τι μέλλει γενέσθαι οι ίδιοι θα το αποφασίσουν. Αν θα συνεχίσουν να  είναι  Ροδοπαίοι Πομάκοι ή θα αφήσουν τον εαυτόν τους να  αλλοτριωθεί και να εξαφανισθεί.

Κάπου εδώ αγαπητοί μου νομίζω ότι πρέπει να κλείσω και να παύσω του λόγου μου  για να παραδώσω την σκυτάλη στους κατ΄ εξοχήν ομιλητές της αποψινής τιμητικής ποιητικής  βραδιάς.

Κάμνοντας όμως μια σύντομη ανασκόπηση όλων αυτών μπορούμε να πούμε ότι οι Ροδοπαίοι  στο διάβα των αιώνων δέχθηκαν και πέρασαν πολλές δοκιμασίες και πολλές μεταμορφώσεις.  Αρχικά εντάχθηκαν στον ελληνικό πολιτισμό και τη Μακεδονική εξουσία, έπειτα υπό τη Ρωμαϊκή κυριαρχία, στη συνέχεια μέσα στη βυζαντινή αυτοκρατορία όπου όχι μόνον απέβαλαν τις παλιές ειδωλολατρικές τους δοξασίες και έγιναν χριστιανοί αλλά και απετέλεσαν για χίλια περίπου χρόνια τον κυματοθραύστη  απέναντι στη βουλγαρική βουλιμία να κατέβουν μέχρι το Αιγαίο πέλαγος. Τελικά υπέκυψαν σ΄ αυτούς γλωσσικά και στη συνέχεια όταν εξ ανατολών ήρθε το τσουνάμι των Οθωμανών υπέκυψαν και θρησκευτικά στη νέα αυτή λαίλαπα και εξισλαμίσθηκαν, έστω επιφανειακά. Παρέμειναν όμως και παραμένουν αείποτε οι ίδιοι. Αετοί που εξωτερικά μεταλλάσσονται αλλ΄ εσωτερικά παραμένουν οι ίδιοι. Θα έλεγα απροσάρμοστοι και αναλλοίωτοι, αυτόνομοι  και αυτοκέφαλοι, με δική τους αυτοπροσωπεία. Δικό τους DNA,  δική τους ψυχική ταυτότητα και έτσι εύχομαι να παραμείνουν για πάντα

Ζητώ συγγνώμη για τη μακρηγορία μου αλλά όσο κι  αν προσπάθησα να περικόψω  τα όσα ήθελα να σας πω δεν μπόρεσα να ξεφύγω από τον πειρασμό της ἀκρατης αδολεσχίας μου.

Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας και ιδού παύομαι του λόγου.

Ελένη Εφραιμίδου: Το μεταφραστικό και ποιητικό έργο του Σεμπαϊδήν Καραχότζα

 (Από την παρουσίαση του βιβλίου του Σεμπ. Καραχότζα,  «Μεταφράσεις ελληνικής και αγγλικής ποίησης στην πομακική γλώσσα», στις 10/6/2017, στο ΙΘΤΠ)

Yπάρχει ένας πίνακας στο Μουσείο του Λούβρου με τίτλο « Η ελευθερία οδηγεί το λαό», του Ευγένιου Ντελακρουά που δημιουργήθηκε το 1830. Η Ελευθερία, με μορφή  γυναίκας εφορμά με υψωμένο χέρι, οδηγώντας το λαό. Μ’ αυτήν αρχηγό ο λαός  που ακολουθεί, οδηγείται στο μοναδικό του όραμα, την Ελευθερία.

Με το πέρασμα των χρόνων, η απαγορευμένη σημαία της Γαλλικής επανάστασης που υψώνεται στον πίνακα, αλλά και ο ίδιος ο πίνακας, ξεπέρασε τα χρονικά και γεωγραφικά του όρια κι έγινε σύμβολο όλων των λαών για ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη.

Η μικρή αυτή εικαστική αναφορά, σκοπό έχει να μας προϊδεάσει για το πρωτότυπο και πολύ σημαντικό βιβλίο του δραστήριου Έλληνα Πομάκου Σεμπαϊδήν Καραχότζα, με τίτλο «Μεταφράσεις ελληνικής και αγγλικής ποίησης στην πομακική γλώσσα» που παρουσιάζουμε σήμερα εδώ και είναι έκδοση του Πολιτιστικού Συλλόγου Πομάκων Ν. Ξάνθης  (2017). Είκοσι επτά σημαντικοί Έλληνες ποιητές καθώς και ένα απόσπασμα από το θεατρικό έργο «Άμλετ» του Σαίξπηρ, μεταφράζονται για πρώτη φορά στην πομακική γλώσσα, με στόχο να υπογραμμίσουν την ύπαρξη της γλώσσας αυτής που πολλοί αγνοούν ότι υπάρχει.

Υπάρχει λοιπόν και κάνει θαύματα σαν και τούτο εδώ , με την ευαίσθητη και τολμηρή πένα του Σεμπαϊδήν. Γιατί η γλώσσα είναι σημαία. Είναι το πολυτιμότερο προϊόν που ένας λαός μπορεί να εξάγει για να δείξει τις πολιτισμικές και πολιτιστικές του ιδιαιτερότητες, αλλά και να διεκδικήσει το δικαίωμα στην ελευθερία της σκέψης του, στα πιστεύω του και στα οράματά του.

Ο ίδιος στον πρόλογο του βιβλίου του γράφει: « Ποιος θα τολμούσε πριν από μερικά χρόνια να μεταφράσει Διονύσιο Σολωμό, Γιάννη Ρίτσο, Οδυσσέα Ελύτη ή Ουίλιαμ Σαίξπηρ στα πομακικά; Εμείς το κάνουμε για πρώτη φορά όχι για να δείξουμε την εξυπνάδα μας αλλά για να γίνει φανερό σε όλους πως μια ζωντανή γλώσσα (όπως η πομακική) έχει τη δύναμη να διατυπώσει τις πιο δύσκολες έννοιες του γραπτού λόγου. Ποιος λοιπόν θα μπορούσε πλέον να πει πως η γλώσσα μας είναι ελλιπής; Πως είναι μόνο προφορική; Εδώ και χρόνια έχουμε ξεκινήσει μια γιγαντιαία προσπάθεια καταγραφής του πλούτου της προφορικής παράδοσης των προγόνων μας. Η επιτυχία αυτής της προσπάθειας αρχίζει πλέον να γίνεται ορατή.

Μεγάλη ποίηση που είναι πλέον προσιτή σε κάθε Πομάκο».

Είναι πράγματι πολύ σημαντικό το να μπορεί να διαβάζει κάθε Πομάκος μεγάλη ποίηση στη γλώσσα του, αλλά και πολύ δύσκολο να μεταφραστούν ποιήματα από τη μία γλώσσα στην άλλη. Γράφει ο David Connolli (όπως αναφέρεται στη Baker, 2001:170) ότι πρόκειται για τη δυσκολότερη, απαιτητικότερη και πιθανώς ικανοποιητικότερη από πλευράς δικαίωσης κόπων».

  Σε κάθε μετάφραση, δύο κόσμοι και δύο γλώσσες συγκρούονται. Η σύνταξη, το λεξιλόγιο, ο διαφορετικός πολιτισμός των δύο γλωσσών, η μουσικότητα των λέξεων, ο ρυθμός, το βάθος των εννοιών, το ύφος του ποιητή, πρέπει με σχολαστικότητα να προσεχθούν για να κρατηθεί η ιδιαιτερότητά του.

  Και το καταφέρνει αυτό ο Σεμπαϊδήν. Αν διαβάσει κανείς το πρωτότυπο και ακολούθως τη μετάφραση στα πομακικά, ακόμη κι αν δεν καταλαβαίνει τη γλώσσα, θα διαπιστώσει ακουστικά ότι όλα αυτά που προαναφέραμε τηρούνται. Βοηθούν αρκετά σ’ αυτό, τα δάνεια που παίρνει η πομακική γλώσσα από την ελληνική. Λέξεις που τοποθετούνται σε σημεία κλειδιά ώστε να μη χαθεί το ύφος του ποιήματος.

Ρήγας Βελενστινλής, Ανδρέας Κάλβος, Διονύσιος Σολωμός, Βιζυηνός, Παλαμάς, Αθάνας, Καβάφης, Καρυωτάκης, Σεφέρης, Βρεττάκος, Ελύτης, Ρίτσος, Λειβαδίτης, Ελένη Βακαλό και άλλοι, μιλούν με χίλιους τρόπους για την ελευθερία. Άλλωστε αυτό είναι και το μέγα ζητούμενο στην ποίηση.

 «Γι αυτό άλλωστε αξίζεις και γι αυτό σαν σηκώνεις τη σημαία σου ένα χρώμα πικρό πέφτει στις όψεις των πραγμάτων που παρομοιάζουν τον τιτάνειο κόσμο» γράφει ο Ελύτης (Η συναυλία των Γυακίνθων).

Και ο Σεφέρης, «Πάρε μαζί σου το παιδί που είδε το φως/ κάτω απ’ τα φύλλα εκείνου του πλατάνου/ και μάθε του να μελετά τα δέντρα. (Αστυάναξ).

Στο ποίημα «Εις Σάμον», ο Ανδρέας Κάλβος γράφει: «Όσοι το χάλκεον χέρι/ βαρύ του φόβου αισθάνονται/ζυγόν δουλείας ας έχωσι./Θέλει αρετήν και τόλμη η ελευθερία».

Δεν είναι τυχαίο πως τα ποιήματα που επιλέγει ο μεταφραστής για να μεταφέρει στην πομακική γλώσσα που είναι και ο στόχος του, ενέχουν άμεσα ή έμμεσα τη λέξη ελευθερία. Άλλοτε άμεσα ,άλλοτε μεταφορικά και συμβολικά, η έννοια της ελευθερίας δεσπόζει στα επιλεγμένα ποιήματα.

«Η ιστορία του κόσμου δεν είναι τίποτε άλλο από την πρόοδο της συνείδησης της ελευθερίας», μας λέει ο Γερμανός φιλόσοφος Friedrich Hegel.

Aκόμη και η προσωπική ελευθερία του ατόμου, είναι αποτέλεσμα πολλών αγώνων για ένα κόσμο δίκαιο και ελεύθερο. Χρειάζεται πάντα συνεχής επαγρύπνηση και θυσίες για την απόκτησή της.

Πριν από αυτήν τη μεταφραστική κατάθεση, είχε προηγηθεί  ο «Ύμνος εις την Ελευθερία» του Δ. Σολωμού από τον ίδιο τον Σεμπαϊδήν,  αλλά και από τον αδελφό του Ριτβάν Καραχότζα , όπως και ποιήματα του Ναζίμ Χικμέτ. Πομακικά δημοτικά τραγούδια επίσης, είχαν ήδη μεταφραστεί από την πομακική στην ελληνική γλώσσα από τον Ριτβάν Καραχότζα, τα οποία περιέχονται στο Β’ τεύχος (Ανθολόγιο κειμένων: Παραμύθια-τραγούδια-παροιμίες), στο εγχειρίδιο: Μαθήματα πομακικής γλώσσας του Ν. Κόκκα (2004).

 «Η μετάφραση ενός μυθιστορήματος ή διηγήματος αποτελεί ευκολότερη εργασία σε σχέση με τη μετάφραση ενός ποιήματος», γράφει η Χριστίνα Μπακούλα στο δοκίμιό της «Διλήμματα και επιπλοκές στη λογοτεχνική μετάφραση».

Ωστόσο ο Σεμπαϊδήν τολμά, γιατί η σχέση του με την ποίηση προηγείται και τον καθοδηγεί. Το Δεκέμβρη του 2006, είχε εκδοθεί το βιβλίο του «Έτσι ζούνε οι Πομάκοι», με  13 κείμενα και 21 ποιήματα δικά του, γραμμένα στην πομακική γλώσσα με την απαραίτητη μετάφραση στα ελληνικά.

 « Μέχρι τώρα όλοι γράφαμε στα ελληνικά ή στα τούρκικα, αλλά ήρθε ο καιρός να γράφουμε και στα πομάκικα», γράφει ο ίδιος στον πρόλογο αυτού του βιβλίου και συνεχίζει, « πρώτη φορά γράφονται πομάκικα ποιήματα και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος από τα ποιήματα για να πεις στους άλλους το τι σκέφτεσαι, τι θέλεις και τι πιστεύεις».

Στα πεζά του κείμενα περιγράφει τον λιτό, φτωχικό και ασκητικό τρόπο ζωής των Πομάκων στα ορεινά της Ξάνθης, το πριν και το μετά της ζωής τους, τα ήθη τα έθιμα , τη ζωή τους στη φύση που τους ανταμείβει με τις ομορφιές της και την ανάγκη τους για έκφραση και ελεύθερη βούληση: « Στην Ξάνθη και στην Κομοτηνή, γράφει, ζούνε πάνω από εκατό χιλιάδες μουσουλμάνοι. Ορισμένοι τους ονομάζουν Τούρκους και άλλοι τους ονομάζουν Πομάκους. Για μένα, δεν είναι σωστό να βγαίνουν ένας-δύο και να μιλάνε για εκατό χιλιάδες ανθρώπους, να λένε εκείνοι τί είναι αυτοί οι άνθρωποι και από πού ήρθαν εδώ. Το σωστό είναι ο καθένας να έχει το δικαίωμα να μιλάει μόνο για τον εαυτό του, να πιστεύει ό,τι θέλει εκείνος και να είναι αυτό που ο ίδιος θέλει. Όχι οι άλλοι να του λένε  τι είναι εκείνος».

Στα ποιήματα της πρώτης του αυτής συλλογής με λιτό και απέριττο τρόπο εκφράζει σκέψεις και συναισθήματα, ερμηνεύει συμπεριφορές της καθημερινότητας , ανησυχεί για τον ψυχικό κόσμο των ανθρώπων και αναζητά την ελευθερία από τη φυλακή  αυτής της ζωής. Παραθέτω εδώ δύο αποσπάσματα  ποιημάτων του που υπογραμμίζουν το ανήσυχο και ελεύθερο πνεύμα του, γιατί ο Σεμπαϊδήν Καραχότζα είναι ένας ελεύθερος άνθρωπος, ένας ώριμος πολίτης όλου του κόσμου:

ΕΙΜΑΣΤΕ ΝΕΚΡΟΙ

Τριγυρνάμε στον κόσμο σαν σκιές

Γιατί τριγυρνάμε;

Για να βρούμε καλύτερη ζωή;

Για να δούμε κι εμείς μια άσπρη μέρα;

Να πάμε στον άλλο κόσμο , να δούμε πώς είναι εκεί;

Προσπαθούμε να βρούμε ανθρώπους, αληθινούς ανθρώπους.

δεν θα σταματήσουμε ποτέ να ψάχνουμε.

UMRATI SEME

Abihódeme pa dünyóso katá sénkï

Za kakná abihódeme?

Za da náydeme po húbga zhïvóta?

Za da vídime i nîye annók bâla déne?

Da ídeme na drúgono dünyó da víyme kakvó ye itám?

Móchime da náydeme insána, has insána

I néma da so spéme níkogda abiyískavame.

ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΣ

Όποιος σωπαίνει, όποιος δεν ζητάει

Πάντα θα είναι φυλακισμένος.

Μπορεί να μην είναι φυλακισμένος με κάγκελα

Μπορεί να τριγυρνάει, να μιλάει ελεύθερα

Αλλά είναι φυλακισμένος

Γιατί ποτέ δεν έχει αυτό που θέλει

Ποτέ δεν θα πάρει αυτά που του ανήκουν

Πάντα θα έχει ό,τι του δώσουν

Πάντα θα κάνει ό,τι του πουν

Ποτέ δεν θα είναι πραγματικά ελεύθερος.

ZAGRADEN

Zhîyen so patáva, zhîyen na íshte

Dáyma she ye zagradén

Mózha da ye ne zagradén sas kángelï

Mózha da abihóde, da dúmi serbés

‘Ala she ye zagradén

‘Oti níkogï néma da íma kanána íshte

Níkogï néma da zôme kanána mu so páda

Dáyma she íma kanána mu dadôt

Dáyma she právi kanána mu rechôt

Néma níkogï da ye serbés.

Θρίλερ με τσιγάρα της ΣΕΚΑΠ σε ουκρανικό πλοίο στα Χανιά

Την κινητοποίηση των ελληνικών τελωνειακών και εισαγγελικών αρχών έχει προκαλέσει ο εντοπισμός στα αμπάρια ουκρανικού αλιευτικού πλοίου, φορτίου με δέκα εκατομμύρια πακέτα τσιγάρα, πολλά από τα οποία φέρουν σήμανση της καπνοβιομηχανίας ΣΕΚΑΠ του Ιβάν Σαββίδη, όπως αποκαλύπτει η εφημερίδα Πρώτο Θέμα. 

Το πλοίο βρίσκεται ακινητοποιημένο στο λιμάνι της Παλαιόχωρας στα Χανιά εδώ και 7 μήνες , με τα επτά μελή του, όλοι υπήκοοι Ουκρανίας, να διαβιούν υπό άθλιες συνθήκες. 

Συμφώνα με το Πρώτο θέμα η υπόθεση απασχολεί την Εισαγγελία Πρωτοδικών Χανίων, και βρίσκεται σε εξέλιξη προανακριτική έρευνα για να διαπιστωθεί η νομιμότητα του φορτίου και ο πραγματικός αποδέκτης του. 

Στο λιμάνι μετέβη και κλιμάκιο του τελωνείου Χανίων για την καταμέτρηση του εμπορεύματος. 

Η εφημερίδα επικοινώνησε με το γραφείο τύπου του κ. Σαββίδη για την υπόθεση και συνεργάτης του επιχειρηματία τόνισε ότι «προς το παρόν δεν υπάρχει ενημέρωση από τις αρμόδιες αρχές για υπόθεση φορτίου λαθραίων τσιγάρων τα οποία φέρουν την επωνυμία της ΣΕΚΑΠ».

Πηγή: http://www.skai.gr

Ουρά του Μέτιου ο Ζαγναφέρης; Δεν το νομίζω

Γράφει ο Σεμπαϊδήν Καραχότζα 

Ουρά του Περιφερειάρχη ΑΜΘ χαρακτηρίζουν με δημοσιεύματα τους ορισμένοι συνάδελφοι τον Αντιπεριφερειάρχη Ξάνθης Κωνσταντίνο Ζαγναφέρη και πραγματικά δε μπορώ να καταλάβω το σκεπτικό τους. 

Με τη λογική αυτή ουρά ενός Περιφερειάρχη θα έπρεπε να είναι όλοι οι Αντιπεριφερειάρχες αλλά τα συγκεκριμένα δημοσιεύματα αναφέρονται μόνο στο κ. Ζαγναφέρη. 

Φυσικά όλοι θυμόμαστε πως ο Κώστας Ζαγναφέρης ήταν ένας εκ των δυνατών διεκδικητών της θέσης του Περιφερειάρχη μετά το θάνατο του Γιώργου Παυλίδη αλλά στις εντοπαραταξιακές εκλογές επικράτησε τελικά ο Χρήστος Μέτιος. 

Τι έπρεπε να κάνει δηλαδή ο Αντιπεριφερειάρχης Ξάνθης; Να ξεκινήσει έναν πόλεμο κατά του Μέτιου και να γίνει η αιτία της διάσπασης της παράταξης που δημιούργησε ο Γιώργος Παυλίδης; Όχι βέβαια, όντας ένας ικανός και σωστός πολιτικός ήξερε πολύ καλά ποιο είναι το σωστό κι αυτό ακριβώς έκανε. Συνέχισε να υπηρετεί την παράταξη και τον τόπο στο πλευρό του Χρήστου Μέτιου. 

Φαίνεται όμως πως αυτό δεν άρεσε σε κάποιους. Μπορεί να θέλουν να δουν διαλυμένη τη συγκεκριμένη παράταξη ή ίσως να θέλουν να δουν κάποιον δικό τους άνθρωπο στη θέση του Αντιπεριφερειάρχη Ξάνθης κι επειδή ο κ. Ζαγναφέρης δεν τους έκανε τη χάρη άρχισαν να τον πυροβολούν. 

Ασφαλώς και δε βάζουμε τον Κώστα Ζαγναφέρη στο απυρόβλητο, ασφαλώς και θα τον κρίνουμε αυστηρά για τυχόν λάθη ή παραλείψεις του. Όταν πρέπει όμως θα του πούμε και μπράβο και για τη στάση που κράτησε μετά τη εκλογή Μέτιου του αξίζουν πολλά μπράβο. Ήταν στάση μεγάλου πολιτικού. Ο Αντιπεριφερειάρχης Ξάνθης απέδειξε πως βάζει το συμφέρον του τόπου πάνω από το προσωπικό τους συμφέρον κι αυτό είναι κάτι που οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε. 

Αν λοιπόν τη στάση αυτή ορισμένοι τη χαρακτηρίζουν «ουρά» τότε μάλλον νοιάζονται περισσότερο για το δικό τους συμφέρον παρά για τη σωστή ενημέρωση των πολιτών και το καλό του τόπου. 

Η πολιτική ατζέντα της ΝΔ σήμερα

Συνάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη με πανεπιστημιακούς παράγοντες

Ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας κ. Κυριάκος Μητσοτάκης συναντήθηκε, σήμερα, Παρασκευή 9 Ιουνίου, με το Προεδρείο της Συνόδου των Πρυτάνεων, την Πρύτανη του Πανεπιστημίου Πατρών κυρία Βενετσάνα Κυριαζοπούλου και τον Πρύτανη του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου κ. Ιωάννη Γκόλια. Στη συνάντηση συμμετείχε και η Τομεάρχης Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Επικρατείας, κυρία Νίκη Κεραμέως.

Ο κ. Μητσοτάκης συζήτησε με τους Πρυτάνεις τις τελευταίες εξελίξεις στο χώρο της Ανώτατης Εκπαίδευσης και εξέφρασε την έντονη ανησυχία του για το σχετικό κυβερνητικό νομοσχέδιο που δόθηκε για διαβούλευση.

Τόνισε πως το νομοσχέδιο αυτό οδηγεί στην πλήρη αποδόμηση και οπισθοδρόμηση της Ανώτατης Εκπαίδευσης και για το λόγο αυτό θα πρέπει να αποσυρθεί εξ’ ολοκλήρου.

Τέλος, ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας διαβεβαίωσε το Προεδρείο της Συνόδου των Πρυτάνεων πως θα συνεχίσει να παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις στο χώρο της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης.

Παρέμβαση του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας κ. Κυριάκου Μητσοτάκη στη Βουλή

Κυρίες και κύριοι βουλευτές, 

Θα ήθελα από το βήμα της Βουλής των Ελλήνων να εκφράσω τη βαθιά μου λύπη για τον άδικο χαμό του μικρού μαθητή στο Μενίδι, από μια αδέσποτη σφαίρα. Λόγω της ανθρώπινης διάστασης που έχει το τραγικό αυτό γεγονός, δεν θα ήθελα, σήμερα, να πω κάτι περισσότερο. Νομίζω ότι όλοι μπορούμε να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας.   

Τώρα, σε ό,τι αφορά την ημερήσια διάταξη, θέλω να επαναλάβω, για άλλη μια φορά, ότι έχουμε επισημάνει εγκαίρως σε αυτήν την αίθουσα πως η Συμπολίτευση περιφρονεί συστηματικά τη Βουλή των Ελλήνων. Είχα επισκεφθεί πρόσφατα, για το θέμα αυτό, και τον Πρόεδρο της Βουλής κ. Νίκο Βούτση για να τον ενημερώσω. 

Σας τα είπαμε όταν έπρεπε. Τίποτα, όμως, δεν μπορεί να σταματήσει μια Κυβέρνηση που δεν έχει τη στοιχειώδη πολιτική εντιμότητα. Που δεν έχει τη στοιχειώδη πολιτική ευθιξία. Που δεν δείχνει τον παραμικρό σεβασμό προς τους δημοκρατικούς θεσμούς και τη λειτουργία του Κοινοβουλίου.

Υπουργοί που, μέσα σε αυτήν την αίθουσα, στην Ολομέλεια της Βουλής, έλεγαν άλλα, δεν ντρέπονται σήμερα να βάλουν την υπογραφή τους σε τροπολογίες που έχουν επάνω τη σφραγίδα «εκπρόθεσμος». Και που κατατίθενται σε νομοσχέδια συνήθως άσχετα. Τροπολογίες που αναδιατυπώνουν προαπαιτούμενα για τη δεύτερη αξιολόγηση, η οποία υποτίθεται, κ. Υπουργέ, ότι είχε κλείσει, αλλά φαίνεται ότι ανοιγοκλείνει κάθε βδομάδα. Και αναρωτιέμαι, αν είναι ακριβές αυτό το οποίο είπε ο συνάδελφος ο κ. Συρμαλένιος, μιλώντας πριν, ότι σας ζητήθηκαν πρόσθετα προαπαιτούμενα, μετά την ψήφιση του τέταρτου Μνημονίου. Θα ήθελα παρακαλώ να απαντήσετε επ’ αυτού.  Όπως υποτίθεται ότι είχε κλείσει φυσικά και το θέμα του χρέους, αλλά και το ζήτημα της ένταξης της χώρας στην ποσοτική χαλάρωση. 

Φυσικά, το έχετε ξανακάνει. Τροπολογίες σε άσχετα νομοσχέδια έχετε ξαναφέρει την τελευταία στιγμή. Πολλές φορές. Έστω κι αν, κ. Πρόεδρε της Βουλής - το γνωρίζετε καλά - το Σύνταγμα δεν το επιτρέπει. Όπως απαιτεί το Σύνταγμα, και μάλιστα επί ποινή ακυρότητας, να βρίσκονται οι συνταξιοδοτικές διατάξεις σε ειδικό νομοσχέδιο. Και κάθε νομοσχέδιο να συνοδεύεται από ειδικές γνώμες και εκθέσεις. Αλλά να εισάγετε δημοσιονομικού χαρακτήρα τροπολογίες σε κύρωση Διεθνούς Συνθήκης για την αλιεία - για τα ψάρια - αυτό δεν το έχετε ξανακάνει. Πέρα από την κακοποίηση των θεσμών, που είναι εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα, υπάρχει και το στοιχείο του γελοίου. Ή μάλλον θα υπήρχε το στοιχείο του γελοίου αν δεν προσβάλλατε, με τόσο βάναυσο τρόπο, την θεσμική τάξη, αλλά και τη νοημοσύνη των πολιτών. 

Φυσικά, όλα αυτά σας είναι γνωστά. Από ποιόν, όμως, προσπαθείτε να κρυφτείτε άραγε; Από την κοινωνία; Μα αυτή σας βλέπει, κ. Υπουργέ, όσο κι αν εδώ, στην προηγούμενη συζήτηση, μας είπατε ότι η κοινωνία «βλέπει Survivor» και όχι τη Βουλή. Αναφέρθηκα ήδη στο στοιχείο του γελοίου. Δεν θα επανέλθω. Ούτε θα σχολιάσω το πώς χειρίζεστε την Κοινοβουλευτική σας Ομάδα. 

Είπατε, όμως, στους βουλευτές σας ότι θα ψήφιζαν τα μέτρα, ώστε να πάρετε τη συμφωνία για το χρέος. Και τώρα τους ξαναφέρνετε εδώ για τροπολογίες με προαπαιτούμενα που έρχονται μετά την αξιολόγηση που υποτίθεται ότι είχε κλείσει. Και ενώ, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, δεν έχετε πάρει καμία συμφωνία για το χρέος. Όπως είπα ήδη, η αξιολόγηση δεν έχει κλείσει, ανοιγοκλείνει. Τα προαπαιτούμενα έρχονται πριν και ξανάρχονται μετά. Γράφονται και διορθώνονται διαρκώς. Αυτή είναι η αλήθεια. Παίρνετε ό,τι σας δίνουν σε μια διαπραγμάτευση και κάνετε τελικά ό,τι σας ζητούν. 

Σε μια διαπραγμάτευση όπου δεν συμμετέχετε, απλώς παρίστασθε. Σε μια διαπραγμάτευση, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται με κριτήρια που, δυστυχώς, δεν αφορούν τη χώρα μας.  Αλλά με κριτήρια που αφορούν και υπηρετούν την πολιτική συγκυρία σε άλλες χώρες, καθώς και τις προτεραιότητες των διεθνών οργανισμών που εμπλέκονται στο ελληνικό ζήτημα.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Η αποτυχία της Κυβέρνησης περιγράφεται με τα λόγια του ίδιου του πρωθυπουργού. Θυμίζω, για άλλη μια φορά, στην εθνική αντιπροσωπεία τί μας έλεγε ο κ. Τσίπρας, ο οποίος βλέπω ότι απουσιάζει και από τη σημερινή συζήτηση. Είχε ορίσει ο κ. Τσίπρας, τότε, τρεις στόχους. Θυμίζω:

- Πρώτον, το κλείσιμο της αξιολόγησης,

- δεύτερον, την ένταξη της χώρας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης,

- και τρίτον, τη ρύθμιση του χρέους. 

Η Κυβέρνηση, έχασε και τους τρεις αυτούς στόχους και μαζί  χάνει και η χώρα και πάει να χαθεί οποιαδήποτε θετική προοπτική για την οικονομία. Διότι η τραγική καθυστέρηση στην ολοκλήρωση της αξιολόγησης είναι αυτή που βύθισε και πάλι την οικονομία στην ύφεση. Θυμίζω ότι η ίδια Κυβέρνηση η οποία προέβλεπε ρυθμό ανάπτυξης, για το 2017, 2,7%, τον έχει ήδη αναθεωρήσει στο 1,8%. Και ο ΟΟΣΑ, κατά κανόνα αισιόδοξος στις προβλέψεις του για τις αποδόσεις της ελληνικής οικονομίας, προβλέπει, κ. Υπουργέ, ανάπτυξη 1,1% για το 2017. Αυτό είναι το κόστος της καθυστέρησης στην ολοκλήρωση της αξιολόγησης.  Και, βέβαια, δεν χρειάζονται νούμερα, διότι οι πολίτες ζουν την κατάσταση της πραγματικής οικονομίας. Είναι εγκλωβισμένοι στο φόβο και στη φτώχεια.

Έρχομαι τώρα στο ζήτημα της ποσοτικής χαλάρωσης, τον δεύτερο μεγάλο στόχο που είχε θέσει ο κ. Τσίπρας. Μοιάζει, δυστυχώς, κι αυτός να απομακρύνεται. Υπενθυμίζω ότι έπρεπε να είχαμε μπει στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης από το πρώτο εξάμηνο του 2015. Και θα είχε συμβεί αυτό αν δεν είχε μεσολαβήσει η δική σας Κυβέρνηση. Αγωνιζόμαστε  να μπούμε τώρα  και μακάρι να τα καταφέρουμε. Αλλά αυτό το οποίο θεωρούσαμε σε αυτήν την αίθουσα, κ. Υπουργέ, ως δεδομένο πριν από λίγες εβδομάδες και απολύτως απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορέσει η χώρα να δανειστεί από τις αγορές με λογικά επιτόκια, σήμερα είναι ζητούμενο. Και, μάλιστα, φαίνεται εξαιρετικά επισφαλές, ειδικά αν δεν υπάρξει κάποια συμφωνία για το χρέος που θα επιτρέψει στην Ε.Κ.Τ. να έχει στη διάθεσή της μια έκθεση βιωσιμότητας, για να εντάξει τα ελληνικά ομόλογα στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης.

Και φυσικά στο ζήτημα του χρέους, αποκαλύπτεται όλος ο οπορτουνισμός της Κυβέρνησης. Η Κυβέρνηση ξεχνά μόνιμα να μας πει ότι η ίδια συμφώνησε, τον Μάιο του 2016, ότι  οι οριστικές αποφάσεις για τη διευθέτηση του χρέους θα παρθούν μετά το τέλος του προγράμματος και αν είναι απαραίτητο. Αυτό υπογράψατε, κ. Τσακαλώτε, στην απόφαση του Eurogroup.

Και αφού χάσατε χρόνο και τελικά χάσατε πλήρως  τον έλεγχο στη διαπραγμάτευση, σηκώσατε μόνοι σας ψηλά το θέμα του χρέους, ως άλλοθι στους βουλευτές σας για να  ψηφίσουν τα μέτρα. Το έκαναν, ψήφισαν τα μέτρα, ψήφισαν το τέταρτο Μνημόνιο  και σήμερα είμαστε πάλι εδώ. Για προαπαιτούμενα που έρχονται ως τροπολογίες. Όσα μέτρα λιτότητας και αν πάρετε, όσα προαπαιτούμενα και να φέρετε εκ των υστέρων με τροπολογίες, η χώρα δεν σταματά να πληρώνει τα δυόμισι χρόνια παραμονής σας στην εξουσία. Διότι έχετε την εξουσία, συχνά μάλιστα κάνετε κατάχρηση εξουσίας, αλλά στην πραγματικότητα δεν κυβερνάτε.

Τί μας είπε  πρόσφατα ο κ. Σκουρλέτης; Να σας το θυμίσω;  «Ζούμε σε συνθήκες  διαρκούς πολιτικής ήττας». Λες και είναι πρόβλημα της χώρας η δική σας πολιτική ήττα. Θα το έλεγα, λοιπόν, στον κ. Τσίπρα αν ήταν εδώ. Το λέω σε εσάς, κ. Υπουργέ. Αφού έχετε ηττηθεί από τα γεγονότα τα οποία εσείς δημιουργήσατε, με τα ψέματα και τα λάθη σας, παραδώστε την εξουσία στο λαό. Αυτός είναι  κυρίαρχος. Κάντε εκλογές και δώστε τη δυνατότητα στο λαό να αποφασίσει. Έτσι κι αλλιώς τώρα υπάρχει χρόνος. Μέχρι τις εκλογές στη Γερμανία δεν θα ληφθεί καμία απόφαση ούτε για το χρέος ούτε δυστυχώς για την ποσοτική χαλάρωση. 

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,

Τις τελευταίες ημέρες εντείνεται το αίσθημα ότι η Ελλάδα βρίσκεται, και πάλι, σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Η Κυβέρνηση του κ. Τσίπρα και ο ίδιος προσωπικά φαίνεται πως έχει εξαντληθεί. Το χειρότερο, όμως, είναι ότι έχει εξαντληθεί και η κοινωνία. Έχουν εξαντληθεί τα αποθέματα αντοχής της κοινωνίας.  Ένας ολόκληρος χειμώνας χάθηκε σε μια διαπραγμάτευση που φέρνει τη χώρα σε χειρότερη θέση από ό,τι πριν από ένα χρόνο. Χωρίς ακόμα να φαίνεται λύση για το χρέος και με την οικονομία σε διαρκή αστάθεια. Δώστε λύση για να σταματήσει η διάλυση. Κάντε εκλογές. Γιατί μόνο μέσα από τις εκλογές μπορεί να προκύψει μια Κυβέρνηση με ορμή και αξιοπιστία, αποφασισμένη πραγματικά να κάνει τις μεγάλες αλλαγές που χρειάζεται η χώρα. Και μιας και σας είδα τόσο ενθουσιασμένους με την «πολύ καλή» απόδοση, του κ. Κόρμπιν στη Μεγάλη Βρετανία δεν έχετε και τίποτα ιδιαίτερο να φοβηθείτε που αλλάζει η Ευρώπη, για να θυμηθώ αυτά τα οποία λέγατε κάποια εποχή πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015.

Η χώρα χρειάζεται, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, μια νέα Κυβέρνηση που μπορεί να διεκδικήσει από τους εταίρους της να υλοποιήσουν τις δεσμεύσεις για το χρέος που ανέλαβαν από το Νοέμβριο του 2012. Αλλά μια νέα Κυβέρνηση η οποία δεν θα μιλά μόνο για το χρέος, αλλά ταυτόχρονα θα βάλει μπροστά τις μηχανές της ανάπτυξης, θα φέρει επενδύσεις, θα δημιουργήσει δουλειές, θα ασχοληθεί και με τον παρονομαστή του κλάσματος χρέος προς Α.Ε.Π., όχι μόνο με τον αριθμητή. Και φυσικά μια Κυβέρνηση η οποία θα  ξαναβάλει την Ελλάδα στη σωστή θέση στη γεωπολιτική σκακιέρα, καθώς είναι ξεκάθαρο ότι περνάμε μια περίοδο αλλαγών και μεγάλης αναστάτωσης στην περιοχή μας. 

Δεν πρέπει να χαθεί άλλος χρόνος. Καλώ, για άλλη μια φορά, τον κ. Τσίπρα να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, να ιεραρχήσει σωστά τις ευθύνες που του αναλογούν, που αναλογούν στο αξίωμά του. Και να θυμίσω ότι η Ιστορία μας κρίνει εκ των υστέρων, αλλά από την κοινωνία κρινόμαστε καθημερινά.

Η Ελλάδα πρέπει - και μπορεί - να κάνει ένα μεγάλο ψηφιακό άλμα

Η Τομεάρχης Ψηφιακής Πολιτικής, Τηλεπικοινωνιών και Ενημέρωσης, βουλευτής Β’ Αθηνών, κυρία Άννα - Μισέλ Ασημακοπούλου, για το 9ο Συνέδριο της Εθνικής Επιτροπής Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ) με θέμα «Ηλεκτρονικές επικοινωνίες και ταχυδρομικές υπηρεσίες στην ενιαία ψηφιακή αγορά», έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Η Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων είναι, και πάλι, μάχιμη και αναπτύσσει σημαντικές πρωτοβουλίες στην εκπλήρωση του κρίσιμου ρόλου της στην ψηφιακή ανάπτυξη της χώρας.

Ήρθε η ώρα που η Ελλάδα πρέπει - και μπορεί - να κάνει ένα μεγάλο ψηφιακό άλμα. Η μετάβαση στα δίκτυα νέας γενιάς θα γίνει με διακυβέρνηση νέας γενιάς, η οποία θα στηρίζεται σε τρείς πυλώνες: 

Την πλήρη εναρμόνιση με την Ευρωπαϊκή Στρατηγική για την Ενιαία Ψηφιακή Αγορά,

έναν διακριτό και συγκεκριμένο ρόλο του Κράτους, 

τη στήριξη της συνεργασίας του Δημοσίου και Ιδιωτικού τομέα, χωρίς ιδεολογικές εμμονές και αγκυλώσεις

Η θεσμική θωράκιση των Ανεξαρτήτων Αρχών έχει μεγάλη σημασία και η Νέα Δημοκρατία προετοιμάζει πρωτοβουλίες για την εξασφάλιση της απαιτούμενης διοικητικής και οικονομικής αυτοτέλειάς τους.

Η απουσία του κ. Παππά από το Συνέδριο, αποκαλύπτει ότι η Ψηφιακή Πολιτική είναι χαμηλά στις προτεραιότητες του αρμοδίου Υπουργού Ψηφιακής Πολιτικής.

Σ’ ό,τι αφορά το θέμα των ΕΛΤΑ, ο κ. Παππάς οφείλει να δώσει λεπτομερείς εξηγήσεις στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού ελέγχου, αντί να απαντά μέσω κύκλων και διαρροών».

Εισήγηση του Προέδρου της Νέας Δημοκρατίας κ. Κυριάκου Μητσοτάκη στη συνεδρίαση των Τομεαρχών του Κόμματος

Καταρχάς, θέλω να σας ευχαριστήσω θερμά για την συμπαράστασή σας, τις τελευταίες δύσκολες μέρες, και σε μένα και στη Ντόρα και σε όλη μας την οικογένεια. Πιστεύω, όμως, ότι η καθολική αναγνώριση στην πολιτική διαδρομή του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, όπως τουλάχιστον αποτυπώθηκε από όσους εξέφρασαν δημόσιο λόγο, αυτό το δεκαήμερο, προσφέρει σε όλους μας μια πολύ μεγάλη ικανοποίηση. 

Έρχομαι τώρα στα τρέχοντα. Έξω από αυτή την αίθουσα, η Ελλάδα είναι μια χώρα όπου επικρατεί απογοήτευση, απαισιοδοξία και, δυστυχώς, αβεβαιότητα. Απογοήτευση, γιατί η κοινωνία βλέπει τις θυσίες πολλών ετών να μην έχουν αποτέλεσμα. Φαίνεται, δυστυχώς, ακόμα στα φτωχά νούμερα της οικονομίας μας, η οποία παραμένει καθηλωμένη, όταν όλη η Ευρώπη βρίσκεται πια σε μια τροχιά υγιούς ανάπτυξη. 

Απαισιοδοξία, γιατί, δυστυχώς, η καθημερινότητα είναι πάρα πολύ σκληρή και κανείς δεν περιμένει κάτι καλύτερο, τουλάχιστον από τη σημερινή Κυβέρνηση. Είναι ένα συναίσθημα το οποίο συναντάς πολύ έντονα, όταν επικοινωνείς με τους πολίτες. 

Και αβεβαιότητα, βέβαια, γιατί ο δρόμος μπροστά μας εξακολουθεί να μην είναι καθαρός. Αποδείχθηκε και στο Eurogroup της 22ης Μαΐου. Και συνεχίζει να αποδεικνύεται, καθώς η τρίτη αξιολόγηση «ανοιγοκλείνει» κι έρχονται νέα προαπαιτούμενα στη Βουλή και εκπρόθεσμες τροπολογίες σε άσχετα νομοσχέδια.

Χθες, είχα τη χαρά να βρεθώ με μια μεγάλη ομάδα εργαζόμενων στον ιδιωτικό τομέα. Νέοι άνθρωποι, αλλά και μεγαλύτερης ηλικίας, που δουλεύουν delivery σε καταστήματα εστίασης, καθώς και courier. Παιδιά που εργάζονται ατελείωτες ώρες, με τις δικές τους μοτοσυκλέτες, συχνά σε συνθήκες επικίνδυνες, συνήθως χωρίς καμία ασφάλιση. Και όλα αυτά για ένα πολύ μικρό μεροκάματο, το οποίο, φυσικά, έχουν απόλυτη ανάγκη. Είδα, επίσης, εργαζόμενους σε super market και σε εταιρείες security. Συχνά προσλαμβάνονται για τετράωρα και δουλεύουν οκτάωρα. Άλλες φορές δεν πληρώνονται καθόλου και απολύονται, όταν ζητάνε τα δεδουλευμένα.

Αυτή είναι η άλλη όψη μιας αγοράς εργασίας, η οποία, δυστυχώς, έχει γίνει μια ζούγκλα. Και κατηγορίες ολόκληρες εργαζομένων νιώθουν, σήμερα, εντελώς απροστάτευτες. Νιώθουν, επίσης, ότι δεν υπάρχει κανείς να τους ακούσει. Και είναι αυτό, φυσικό επακόλουθο. Διότι η Κυβέρνηση Τσίπρα - Καμμένου διέψευσε ανεδαφικές ελπίδες, τις οποίες η ίδια επιπόλαια δημιούργησε. Και δεν εκπλήρωσε ούτε μία από τις αναρίθμητες υποσχέσεις που έδωσε. Ψήφισε αλλεπάλληλα μέτρα λιτότητας και τώρα έχει κλειστεί μέσα στα τείχη της εξουσίας. Και δεν έχει, δεν μπορεί να έχει, καμία επαφή με την πραγματική κοινωνία, που έχει αφεθεί στην τύχη της. Δυστυχώς, η εικόνα της ελληνικής κοινωνίας, σήμερα, είναι μια εικόνα που ο καθένας ενδιαφέρεται για τον εαυτό του ή στην καλύτερη περίπτωση για την οικογένειά του. 

Και αυτή η Ελλάδα, η Ελλάδα που βρίσκεται έξω από τα σιδηρόφρακτα τείχη της Κυβέρνησης Τσίπρα – Καμμένου, αυτή η Ελλάδα πρέπει να είναι η πρώτη μας έγνοια. Τα παιδιά των delivery, οι συνταξιούχοι που συνάντησα πρόσφατα στην Καλλιθέα, εργαζόμενοι στην ιχθυόσκαλα που ξεκινούν χαράματα, η Ελλάδα που ξυπνάει νωρίς. Όλοι αυτοί που περνούν, σήμερα, πολύ δύσκολα, δυστυχώς, είναι οι περισσότεροι. 

Αυτή την «εκτός τειχών» Ελλάδα είμαστε εδώ, για να την αφουγκραστούμε προσεκτικά. Είμαστε εδώ για να την εμψυχώσουμε. Είμαστε εδώ για να ακούσουμε αυτά τα οποία έχει να μας πει, αλλά και για να της δείξουμε ότι υπάρχει άλλος δρόμος να βγούμε από το αδιέξοδο. Και να της δείξουμε, επίσης, ότι η εξουσία δεν είναι αυτοσκοπός. Είναι μέσο για την ευημερία της κοινωνίας. 

Αυτήν την Ελλάδα, που μετρά την καθημερινότητα με τις δυσκολίες της, η Κυβέρνηση την αντιμετωπίζει με μια απίστευτη ελαφρότητα. Με την ίδια ελαφρότητα που αντιμετωπίζει τα πιο κρίσιμα εθνικά θέματα. 

Το αν θα έβαζε ή όχι ο κ. Τσίπρας γραβάτα, θα ήταν ανέκδοτο, αν η χώρα δεν ζούσε μια τραγωδία άνευ προηγουμένου, από το 2015. Με Κυβέρνηση η οποία, όταν δεν ψεύδεται, είναι εντελώς εκτός τόπου και χρόνου. Που πανηγυρίζει εδώ και δύο - τρεις μήνες για μια συμφωνία που στο μεταξύ κοστίζει δυο - τρία δις σε παραπάνω μέτρα λιτότητας, κάθε εβδομάδα. Με μια Κυβέρνηση που αδυνατεί να διαπραγματευθεί, γιατί δεν διαθέτει καμία απολύτως αξιοπιστία και γιατί ο επαίτης παίρνει μόνο αυτά που του δίνουν. 

Αυτή είναι η πραγματικότητα. Η Κυβέρνηση θα πάρει ό,τι της δώσουν σε μια διαπραγμάτευση που θα κάνει τελικά ό,τι της ζητήσουν, γιατί πολύ απλά είναι θεατής. Σε μια διαπραγμάτευση, όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται με κριτήρια που, δυστυχώς, δεν αφορούν τη χώρα μας, αλλά που αντανακλούν πολιτικές συγκυρίες σε άλλες χώρες, καθώς και προτεραιότητες διεθνών οργανισμών. Μια Κυβέρνηση που επιδεικνύει, και σήμερα ακόμα, προκλητική αλαζονεία και κυνισμό, αφού το μόνο που την ενδιαφέρει είναι η παραμονή στην εξουσία και η καλοπέρασή τους. 

Φυσικά, όλα αυτά δεν σου κοστίζουν τόσο, όταν βρίσκεσαι στα σαλόνια της εξουσίας και δεν έχεις ούτε την ευθιξία ούτε την εντιμότητα να πας τη χώρα σε εκλογές. Κοστίζουν, όμως, πολύ περισσότερο σε όποιον είναι στο δρόμο, σε όποιον αγωνίζεται για ένα μισθό ή για ένα μεροκάματο ή όποιον κοιτάει να βοηθήσει τους δικούς του με ό,τι έχει μείνει από τη σύνταξή του. 

Χωρίς ανάπτυξη, η Ελλάδα θα φθείρεται στις μυλόπετρες των φόρων και της φτώχειας. 

Και βέβαια, οι εταίροι μας δεν ενδιαφέρονται πραγματικά για το πώς περνούν οι Έλληνες, αλλά για το πώς θα διασφαλίσουν τα δικά τους συμφέροντα και την υποχρέωση που έχουμε αναλάβει να επιστραφούν τα χρήματα που μας έχουν δανείσει.  

Και τι κάνει ο κ. Τσίπρας για όλα αυτά; Συνεχώς υποχωρήσεις στο εξωτερικό και κακής ποιότητας πολιτική στο εσωτερικό. Όλοι πια ξέρουν ότι η διαχωριστική γραμμή Μνημόνιο – Αντιμνημόνιο ούτε υπάρχει ούτε έχει κανένα νόημα. Κι, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ πάνε να ζωντανέψουν νεκρούς διχασμούς, βγαλμένους από τη μούχλα ενός μακρινού παρελθόντος. 

Ο κ. Τσίπρας στην αγωνία του να επιβιώσει πολιτικά γυρίζει τη χώρα πολλές δεκαετίες πίσω. Αλλά όλοι το ξέρουν ότι ο πραγματικός διαχωρισμός, σήμερα, είναι ανάμεσα στην αλήθεια και στα ψέματα. Ανάμεσα στις μεταρρυθμίσεις, από τη μια, και στην τυφλή λιτότητα, από την άλλη. Ανάμεσα στο ρεαλισμό και τη δημαγωγία. 

Η ελληνική κοινωνία, έχοντας πια πλήρη επίγνωση της κατάστασης, θέλει να φύγει μπροστά. Και η αποστολή μας είναι αυτό να το κάνουμε αυτό πράξη, και μάλιστα αποφασιστικά. Το έχουμε πει πολλές φορές, το επαναλαμβάνουμε: Από την κρίση θα βγούμε όλοι μαζί. Ενωμένοι. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος. Αλλά δεν υπάρχει και άλλος χρόνος. Και σίγουρα δεν θα υπάρξει χρόνος μετά τις εκλογές. Θα πρέπει να κινηθούμε γρήγορα και να ξέρουμε ακριβώς πού θα πάμε.  

Γιατί όταν δεν ξέρεις πού πας, καταλήγεις κάπου αλλού και παίρνεις και όλη τη χώρα μαζί. Όπως συνέβη και συμβαίνει με την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. 

Σας παραπέμπω και σας υπενθυμίζω στα λόγια του ίδιου του πρωθυπουργού. Τι μας έλεγε ο κ. Τσίπρας, πέρυσι το φθινόπωρο, μιλώντας όχι γενικώς και αορίστως, αλλά θέτοντας συγκεκριμένους στόχους και χρονοδιαγράμματα; 

Είχε ορίσει τρεις άμεσους στόχους: 

Πρώτον, το κλείσιμο της αξιολόγησης, 

Δεύτερον, την ένταξη της χώρας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης,

Τρίτον, τη ρύθμιση του χρέους. 

Η Κυβέρνηση, σήμερα, έχει χάσει και τους τρεις στόχους, που η ίδια είχε θέσει. Και μαζί της – και αυτό είναι το δυστύχημα – χάνει και η χώρα. Η αξιολόγηση ακόμα τυπικά δεν έχει κλείσει. Τώρα πάει να κλείσει η αξιολόγηση, με μεγάλη καθυστέρηση και, φυσικά, με νέα επώδυνα μέτρα, με ένα τέταρτο Μνημόνιο, που παλαιότερα δεν μας τα ζητούσαν, και με τεράστιο κόστος για την οικονομία. Και πάλι λέω «πάει να κλείσει», γιατί «ανοιγοκλείνει», με προαπαιτούμενα τα οποία προστίθενται την τελευταία στιγμή και εκ των υστέρων. 

Η ίδια Κυβέρνηση, που - στον προϋπολογισμό του 2017 - προέβλεπε ανάπτυξη 2,7%, την έχει ήδη αναθεωρήσει στο 1,8%, ενώ υπάρχουν εκτιμήσεις για ακόμα χαμηλότερα. Πρόσφατη έκθεση του ΟΟΣΑ που μιλάει για ανάπτυξη 1,1%.

Και όλα αυτά, ενώ η κατάσταση της πραγματικής οικονομίας είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού. Οι πολίτες το γνωρίζουν, γιατί τη ζουν. 

Η ποσοτική χαλάρωση, ο δεύτερος μεγάλος στόχος, μοιάζει να απομακρύνεται. Υπενθυμίζω ότι έπρεπε να έχουμε μπει στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης από τον Μάρτιο του 2015 και θα είχαμε, προφανώς, μπει αν δεν είχε μεσολαβήσει η περιπέτεια του ΣΥΡΙΖΑ. Αγωνιζόμαστε και τώρα να μπούμε και μακάρι να τα καταφέρουμε. Αλλά αυτό το οποίο πριν λίγο καιρό, πριν από λίγες εβδομάδες, έμοιαζε δεδομένο, σήμερα, αποτελεί ακόμα ζητούμενο και είναι εξαιρετικά επισφαλές. 

Και φυσικά στο ζήτημα του χρέους, αποκαλύπτεται όλη η επιπολαιότητα και ο οπορτουνισμός της Κυβέρνησης. Η Κυβέρνηση αποσιωπά συστηματικά το γεγονός ότι η ίδια συμφώνησε, το Μάιο του 2016, οι αποφάσεις για το χρέος να ληφθούν μετά το τέλος του προγράμματος. Την υπογραφή του Ευκλείδη Τσακαλώτου φέρει η απόφαση αυτή και πρέπει να το υπενθυμίζουμε διαρκώς. Και παρότι οι ίδιοι υποχωρούν διαρκώς στο ζήτημα αυτό, σήκωσαν από μόνοι τους το ζήτημα του χρέους ως άλλοθι για τα στελέχη τους, να ψηφίσουν το τέταρτο Μνημόνιο. Κορόιδεψαν συνειδητά τα στελέχη τους και εξαπάτησαν τους πολίτες, λέγοντας ότι αξίζει να ψηφιστεί ένα νέο Μνημόνιο, με μέτρα σχεδόν 5 δις ευρώ και να δεσμευτεί η χώρα, επίσης, σε υψηλά πλεονάσματα για πολλά ακόμα χρόνια, γιατί; Διότι υποτίθεται ότι θα παίρναμε κάτι σημαντικό για το χρέος. Και, τελικά, δεν φαίνεται να παίρνουμε ούτε αυτό. 

«Ζούμε σε συνθήκες μιας διαρκούς πολιτικής ήττας», μας είπε ο κ. Σκουρλέτης. Έκαναν τη δική τους πολιτική ήττα, ήττα της χώρας. Και φυσικά, ήττες και αποτυχίες η Κυβέρνηση μετράει γενικώς. Όχι μόνο στο εξωτερικό, αλλά και στο εσωτερικό. Η Κυβέρνηση αυτή δεν έχει άλλο τρόπο να κάνει πολιτική, παρά μόνο με κατάχρηση εξουσίας. Εκτός αν βρει τα δύσκολα, όπως για το χρέος, οπότε ξαφνικά αρχίζει να μιλάει για συναίνεση. Ενώ συγχρόνως επιχειρεί να βάλει φυτίλι σε νέα πεδία. Μπας και κάπου βάλει φωτιά η σπίθα.  

Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι τα όσα διαδραματίζονται στο χώρο της Παιδείας. Έκανα, χθες, σχετική δήλωση και θα συναντηθώ, σήμερα, με το Προεδρείο της Συνόδου των Πρυτάνεων. Το σχέδιο νόμου το οποίο παρουσίασε η Κυβέρνηση αποτελεί ένα τεράστιο βήμα προς τα πίσω. Επαναφέρει παθογένειες του παρελθόντος, που έκαναν πολύ κακό στα ελληνικά πανεπιστήμια. Πλήττει ευθέως την αυτονομία των Ιδρυμάτων. Καταργεί θεσμούς που συνέβαλαν στη λογοδοσία και στη διαφάνεια. Διώχνει διαπρεπείς ακαδημαϊκούς, μεταξύ των οποίων πολλοί Έλληνες του Εξωτερικού οι οποίοι είχαν έρθει να υπηρετήσουν το ελληνικό Πανεπιστήμιο. Τους αντικαθιστά με κομματικά στελέχη του Υπουργείου Παιδείας. Υποβαθμίζει τα μεταπτυχιακά προγράμματα. Και τέλος, ξαναφέρνει μια παρωχημένη και εξαιρετικά επικίνδυνη αντίληψη για το ακαδημαϊκό άσυλο, που ουσιαστικά προστατεύει όσους έχουν καταστήσει τα Πανεπιστήμια χώρους ανομίας και βίας. 

Οι τελευταίες δηλώσεις – τις έβλεπα σήμερα το πρωί – του Υπουργού Παιδείας είναι ανατριχιαστικές. «Το Πανεπιστήμιο», λέει ο Υπουργός, «είναι ένας θεσμός που ιστορικά εκφράζει μια συγκρουσιακή συνύπαρξη». Τι πράγματα είναι αυτά; 

Εμείς θέλουμε Πανεπιστήμια για τα παιδιά μας, τα οποία να είναι ποιοτικά, ελεύθερα, ανταγωνιστικά, συνδεμένα με την αγορά εργασίας. Και Πανεπιστήμια που να δίνουν ουσιαστική προοπτική σε νέους ανθρώπους. Όχι Πανεπιστήμια – πεδία μιας ιδεολογικής ή πολύ συχνά μιας φυσικής σύγκρουσης. 

Προσέξτε: Και όλα αυτά συμβαίνουν σε μια στιγμή, που η σκιά της τρομοκρατίας έχει πέσει ξανά πάνω στην Ελλάδα. Και η πρόσφατη απόπειρα δολοφονίας του πρώην πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου δείχνει ότι η χώρα, δυστυχώς, γυρίζει πίσω σε άλλες εποχές. Εμείς αυτό δεν θα το επιτρέψουμε. Και δεν θα αφήσουμε την Κυβέρνηση να αφήσει τη δημόσια ζωή ανυπεράσπιστη στην πολιτική βία και την τρομοκρατία.  Το σχέδιο νόμου της Κυβέρνησης για τα Πανεπιστήμια πρέπει να αποσυρθεί. 

Εμείς δεν θα είχαμε - και δεν είχαμε ποτέ - αντίρρηση να μπούμε σε έναν έντιμο διάλογο με την Κυβέρνηση, εφόσον αυτή παρουσίαζε - ή παρουσιάσει έστω και τώρα - μια σοβαρή βάση για συζήτηση. Στο παρελθόν, άλλωστε, η παράταξή μας είχε δείξει έμπρακτα τη διάθεσή της για συναινέσεις στο χώρο της Παιδείας. Στηρίξαμε ως Αντιπολίτευση τον Νόμο 4009/2011, διότι θεωρήσαμε ότι αυτό ήταν σωστό για τη χώρα. Πότε έκανε, αλήθεια, κάτι αντίστοιχο ο ΣΥΡΙΖΑ ως Αντιπολίτευση; 

Κλείνω, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, με την εξής παρατήρηση: Τις τελευταίες ημέρες εντείνεται το αίσθημα ότι η Ελλάδα βρίσκεται ξανά σε ένα εξαιρετικά κρίσιμο σταυροδρόμι. Πρόσφατες εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι η Κυβέρνηση του κ. Τσίπρα έχει εξαντληθεί, ενώ έχει εξαντλήσει και τα αποθέματα αντοχής της οικονομίας και της κοινωνίας. Ένας ακόμη χειμώνας χάθηκε σε μια διαπραγμάτευση, δυστυχώς, που φέρνει τη χώρα στο ίδιο σημείο που ήταν και πριν. Χωρίς λύση για το χρέος και με την οικονομία σε κινούμενη άμμο. Και ακόμη και η προβολή μέτρων και περικοπών στο μέλλον, μετά τη λήξη της θητείας αυτής της Κυβέρνησης, κάτι το οποίο είναι πολιτικά και νομοθετικά πρωτοφανές, δεν φαίνεται να έφερε κανένα αποτέλεσμα. 

Τα γεγονότα, δυστυχώς, μας δικαιώνουν. Η χώρα πρέπει να βγει από το αδιέξοδο που την έχουν βάλει η ανικανότητα και ο λαϊκισμός. Η Κυβέρνηση, οχυρωμένη στην εξουσία της, επιμένει σε μια πολιτική καμένης γης. 

Όμως, μόνο μια αξιόπιστη Κυβέρνηση, προσηλωμένη στις μεγάλες αλλαγές που χρειάζεται η χώρα, μπορεί να ανακτήσει την χαμένη αξιοπιστία της πατρίδας μας. Να διεκδικήσει από τους εταίρους μας να κάνουν πράξη, αυτά για τα οποία έχουν δεσμευθεί από το Νοέμβριο του 2012 για το χρέος. Αλλά κυρίως – το πιο σημαντικό – να βάλει μπροστά τις μηχανές της ανάπτυξης, να προσελκύσει επενδύσεις, να δημιουργήσει νέες δουλειές. Και στις ταραγμένες εποχές που ζούμε, να διασφαλίσει τη γεωπολιτική σταθερότητα, αλλά να εκμεταλλευτεί και τις μεγάλες ευκαιρίες, που οι ανακατατάξεις στην περιοχή προσφέρουν.

Είχαμε, δυστυχώς, δίκιο, όταν λέγαμε ότι, όσο πιο γρήγορα φύγει αυτή η Κυβέρνηση, τόσο καλύτερα θα είναι για την χώρα. 

Καλώ τον κ. Τσίπρα, για άλλη μια φορά, να αναλάβει τις ευθύνες του και να δώσει την ευκαιρία στους πολίτες να αποφασίσουν. 

Έχουμε μπροστά μας ένα κρίσιμο καλοκαίρι και δεν πρέπει να χαθεί άλλος χρόνος. 

Σας ευχαριστώ.

Δήλωση του Νίκου Παναγιωτόπουλου

Ο Τομεάρχης Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Καβάλας, κ. Νίκος Παναγιωτόπουλος, σχετικά με την εκδήλωση για τα 182 χρόνια από την ίδρυση του Αρείου Πάγου, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Η ηγεσία του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας επέλεξε να εορτάσει τη συμπλήρωση 182 χρόνων από την ίδρυση του Αρείου Πάγου, με πανηγυρική εκδήλωση και δεξίωση στο Hilton.

Σε καιρούς χαλεπούς για τα οικονομικά του μέσου πολίτη και κάθε φορέα του Δημοσίου Τομέα, η διοργάνωση μίας πολυτελούς εκδήλωσης δημιουργεί εύλογους προβληματισμούς.

Τόσο ως προς τη σκοπιμότητά της, καθώς ουδέποτε κατά τις τελευταίες δεκαετίες εορτάστηκε επέτειος ίδρυσης του Αρείου Πάγου, αλλά και ειδικά ως προς την κάλυψη των υψηλών δαπανών που απαιτούνται.

Στις μέρες μας αποτελεί πρόκληση για την κοινωνία που δοκιμάζεται. 

Ο πολίτης θέλει να αισθάνεται το θεσμό της Δικαιοσύνης ως ισχυρό θεματοφύλακα του Κράτους Δικαίου και ύστατο καταφύγιο των αδυνάτων.

Δυστυχώς, εκδηλώσεις αυτού του ύφους απλά και μόνο κλονίζουν την εμπιστοσύνη του στο θεσμό».

Ο ΚΟΤΣΟΒΟΛΟΣ και οι υπάλληλοι του στηρίζουν το γηροκομείο Ξάνθης

Η ανακοίνωση του γηροκομείου:

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 26 ΜΑΙΟΥ 2017 ΔΩΡΕΑ ΤΡΟΦΙΜΩΝ ΚΑΙ ΕΝΟΣ ΠΟΛΥΜΙΞΕΡ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ "ΚΩΤΣΟΒΟΛΟΣ" ΞΑΝΘΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ 28 ΜΑΙΟΥ 2017,ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΤΟΥ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣΠΑΠΠΟΥΔΕΣ ΤΟΥ ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ ΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΕΚΣΤΡΑΤΙΑΣ "ΠΡΑΤΤΕΙΝ" ΗΜΕΡΑ ΚΑΛΗΣ ΠΡΑΞΗΣ ΓΙΑ 5η ΣΥΝΕΧΗ ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ "ΚΩΤΣΟΒΟΛΟΣ" ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ ΤΟΥΣ. ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΤΗ ΧΑΡΑ ΠΟΥ ΔΩΣΑΤΕ ΣΤΟΥΣ ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΓΙΑΓΙΑΔΕΣ ΜΑΣ.